Zielsverwanten en Tweelingzielen

Zielsverwanten en Tweelingzielen

 photo PrisonerOfLove.gif

Zielegroep
Er is bestaat veel verwarring over zielsverwanten en tweelingzielen. Deze twee termen worden heel vaak synoniem gebruikt. Ze zijn echter niet synoniem. Iemand kan vele zielsverwanten hebben maar je kunt slechts één tweelingziel hebben. Om te kunnen begrijpen hoe deze begrippen tot stand komen moeten we bij het begin beginnen.

De tweelingziel Pamela Kribbe Jeshua over relaties in de nieuwe tijd en tweelingzielen

Eonen geleden werden veel zendingen van zielen of vonken van goddelijkheid afgevoerd uit de “Bron” of “God”. Deze waren voorbestemd om mensezielen te zijn. De aantallen in elke zending verschillen aanzienlijk. Het laagste aantal bestaat slechts uit enkelen, maar ze kunnen oplopen tot miljoenen. De gangbare aantallen zitten tussen de honderden en de duizenden. De aantallen zijn afhankelijk van de volwassenheid van de zielen en het hoofddoel van hun reis. Hoe volwassener en spiritueel ontwikkelder ze zijn, hoe lager het aantal zal zijn bij de uitbarsting. De nieuwkomers zitten in groepen van duizenden tot miljoenen. Dit proces is gaande sinds onheuglijke tijden: er was geen aanvang en naar verwachting is er ook geen eind.

Neem een gemiddelde groep van honderd achtentwintig zielen in de enkele zending van de Bron. Ze beginnen af te koelen tijdens hun reis naar de fysieke wereld. Er zijn vele, vele werelden in al net zoveel universums. Deze groep zielen heeft de planeet Aarde als bestemming gekozen. Ze beginnen af te dalen door de pre-engelachtige en engelachtige sferen op een wazige en dromerige manier. Er bestaat heel weinig herinnering aan deze apr1 sananda ttl Sananda: De Hereniging met je Goddelijke Tweelingstraalperiode. De herinneringen aan de de reis door de hemelse, spirituele, mentale, astrale en etherische sferen zijn al net zo wazig. De gehele reis naar de etherische en fysieke sferen duurt duizenden of zelfs miljoenen jaren voordat ze aankomen op de fysieke planeet. De eerste keer incarneerde de groep in steen, als mineralen. De gehele groep zielen nam dezelfde minerale vorm aan, bijvoorbeeld jade of calcium. Ze bleven in deze stenen totdat ze klaar waren op te worden opgewaardeerd naar vegetatie en dat was wanneer de planeet gedesintegreerd moest worden tot gruzelementen. De levensduur als steen was miljoenen jaren.

 photo qzzqh.gif

In het volgende stadium moest de gehele zielengroep van planeet veranderen. Deze keer zouden ze in het vegetatie rijk terechtkomen. Wederom zouden ze allen in dezelfde plantenfamilie blijven gedurende hun vorderingen. Als de leider besloot om een orchidee te worden, dan zouden de de overige zielsverwanten dezelfde soort orchidee worden. Vanaf dat moment zou de hele groep geestelijk groeien door te sterven en opnieuw geboren te worden in verschillende soorten vegetatie, bijvoorbeeld struiken, bloemen en verschillende soorten bomen etc.
Hier in dit rijk hebben we voor het eerst kennis gemaakt met de dood. We werden vernietigd door vertrapt of opgegeten te worden door dieren of mensen. Na miljoenen jaren in het vegetatierijk te hebben verbleven verplaatsten we ons naar het dierenrijk. Tot op heden en met inbegrip van het dierenrijk blijven we bestaan als groep zielen, hoewel we al geïndividualiseerd zijn. In dit stadium heeft de totale groep van 128 zielen de neiging om als één soort dier te blijven bestaan. Als zielengroep hebben we geen zelfbewustzijn. We kennen slechts het verschil tussen ´wij´ en ´zij´. Na opnieuw te zijn gereïncarneerd via vele categorieën dieren, komen we aan bij dat Australopithecus afarensis, meer dan 3 miljoen jaar geleden. Daarna leefde de Homo habilis (de handige mens) in Afrika ongeveer 2,5 miljoen jaar geleden. De Homo habilis liep rechtop en had dezelfde vaardigheden als de moderne mens. Dit was de eerste voorloper van de mens. De Austrolopithecus had een hersencapaciteit van 400 c.c. Hierna, ruim 1,5 miljoen jaar geleden evolueerde de Homo habilis in de Homo erectus, welke een gemiddelde hersencapaciteit van 850 c.c. had.

 photo Herfst2.gif

De Neanderthaler is de overgangsfase tussen de Homo habilis en de Homo sapiens. De Neanderthaler die eerst de Homo sapiens was, verscheen zo´n 200.000 jaar geleden en stierf 35.000 jaar geleden uit. Hij heeft dezelfde hersencapaciteit als de moderne mens, maar zijn schedelstructuur is primitiever dan die van de moderne mens. De Neanderthaler was de eerste menselijke voorouder die zijn doden begroef. Dit was zo´n 60.000 jaar geleden. Echter, omstreeks 35.000 jaar geleden werden de Neanderthalers volledig vervangen door de Cro-magnons die de gehele wereld bevolkten. De Cro-magnons had een hersencapaciteit van zo´n 1.400 c.c. In dit menselijke stadium begint de Cro-magnum te ´weten wat we weten´. Vanaf dit moment begon de Cro-magnons serieus aan de menselijke reis. We begonnen instinctief te voelen wanneer we onze zielverwanten ontmoetten: Er was sprake van een directe aantrekkingskracht tot alle andere 127 zielsverwanten, maar we wisten nog altijd niet dat ieder van ons een tweeling heeft.
 photo hersft2aforum.gif

In de plantaardige en dierlijke stadia hadden we de neiging om in dezelfde groep te bewegen, en waren we nooit erg ver van elkaar met inbegrip onze tweelingen. Echter, als mensen kunnen we duizenden kilometers van onze zielsverwanten verwijderd zijn. En zo gauw we iemand van onze zielengroep ontmoeten voelen we ons onmiddellijk tot deze ander aangetrokken. In de primitieve stadia van onze menselijke evolutie zouden we zeker niet in staat zijn het verschil tussen onze zielsverwanten en onze tweelingziel herkennen. Pas veel later, het moment van onze terugreis naar de spirituele rijken naderend, zijn we in staat onze tweelingziel te herkennen.

De Opsplitsing van de Groep en de Terugkeer
 photo Greeneye.gif

zielegroep

Het hierbovengenoemde voorbeeld van een groep van 128 zielen in acht nemend, gaat de opsplitsing als volgt. De groep splitst zich eerst door midden, bijvoorbeel 64 in iedere groep. Vervolgens worden deze sub-groepen verder opgedeeld in 32, dan 16, 8, 4 en uiteindelijk in twee. De laatste opsplitsing is wanneer de laatste twee wordt gescheiden tot tweelingzielen. Tijdens de voortgang van de opsplitsing van de totale groep van 128 tot aan de laatste tweeling is er sprake van pijn en lijden bij iedere scheiding, totdat bij de laatste scheiding de pijn het verschrikkelijkst is. Op dit punt beloofden beide tweelingen naar elkaar te zoeken, ongeacht voor hoe lang en ontberingen die dat met zich mee zou brengen. Vanzelfspreken zullen de tweelingen, wanneer ze elkaar weer ontmoeten, zich opnieuw samenvoegen en dan zal hun taak zijn om de gehele groep van 128 weer te doen samensmelten, terug naar het oorspronkelijke geheel. Wanneer zal dit proces te beginnen? Het zal op dat moment zijn, dat de gehele groep zijn educatie op aarde gaat afronden. In simpele religieuze termen betekent dat dat ze op het punt staan verlicht te worden. Of sommigen zijn al verlicht, maar er zouden ook een aantal achterblijvers op Aarde zijn. Er kan een lange wachttijd op deze grens van het astrale/etherische rijk zijn, aangezien sommige van de achterblijvers een veel langere tijd dan hun mede-zielsverwanten nodig kunnen hebben. Hoe dan ook is er wat compesatietijd op dit punt omdat het grootste deel van de groep zijn tweeling reeds heeft gevonden en sommigen hebben zich zelf al samengevoegd met hun tweeling. Hoewel de meeste tweelingzielen de neiging hebben dicht bij elkaar te zijn gedurende de laatste twee levens, hebben ze niet allemaal dat geluk. Een paar zielen zullen dus bij de grens op hun tweeling moeten wachten. Ieder lid van de oorspronkelijke groep moet verlicht zijn om zich samen te kunnen voegen voordat hij aan zijn overgangsreis naar het spirituele rijk kan beginnen.

 photo womanwoodslover.gif
Zo kunnen we zien dat we vanaf het begin als de primitieve mens in staat zijn om de aanwezigheid van een mede-zielsverwant voelen.

Soulmate handen Pamela Kribbe Jeshua over relaties in de nieuwe tijd en tweelingzielen Er is geen logische verklaring voor het leuk of aantrekkelijk vinden van een zielsverwant. Het gevoel is er gewoon. In dit primitieve stadium is men niet in staat de zielsverwant als tweeling te herkennen, ook al is tweeling-aantrekkingskracht de sterkste van allemaal… Dat is alles. Er is geen reden of verklaring voor. Gedurende de honderd-duizenden incarnaties hebben we echtgenoten en minnaars, en als zij niet onze tweeling of zielverwanten zijn neemt de aantrekkingskracht af in de volgende incarnatie. We moeten ook trouwen met- of minnaars hebben uit de andere zielen-groepen, van wie sommigen vijandig waren tegenover onze eigen zielengroep. Vandaar de intense ruzies en het gekibbel in huwelijken. We moeten echter onthouden dat, met wie we ook trouwen, of wie onze familieleden ook zijn, iedere ervaring in iedere incarnatie deel uitmaakt van onze spirituele groei. De reden dat we gescheiden werden is in de eerste plaats om ervaring op te doen en te leren onvoorwaardelijk lief te hebben. Dat betekent dat we los moeten breken uit deze vorm van inteelt met onze eigen zielsverwanten en alle kennis en wijsheid die we opdoen van andere zielengroepen is om te onze ervaring verrijken. Zelfs binnen dezelfde zielengroep heeft elk van de 128 een andere ziel. En hoewel de tweelingen zeer op elkaar lijken qua karakter en nagenoeg identieke vibraties hebben, zijn ze toch weer verschillend. Hun trillingen in deze cohesieve totale groep zouden de neigingen, de kenmerken en het niveau van de ontwikkeling in iedere ziel van de groep hebben gecodeerd. Met andere woorden, hoe groter verzonden groep, hoe minder ontwikkeld de zielsverwanten zullen zijn en daardoor zal de wederzijdse aantrekking minder krachtig zijn dan in de veel kleinere groepen. Hoe kleiner de groep en hoe langer ze bij elkaar zijn gebleven, hoe hoger ze zijn ontwikkeld en hoe sterker de wederzijdse aantrekking daardoor zal zijn. Dit principe zal doorgaan totdat de zeer Oude Ziel die zal incarneren als een avatar, samengesteld uit een kleine groep van 2,4 of 8 zielen die niet zich niet sub-verdelen. Deze blijven samen als één Oude Ziel, wijze of avatar. Hoewel een avatar door dezelfde rondes moet gaan als iedereen, neemt hij altijd de leidende positie in het koninkrijk waarin hij zich bevindt, bijvoorbeeld: een leeuw in het dierenrijk, een eik in het plantenrijk of als Buddha of Lao-tzu in een mens.

 photo forum.gif

Zielsverwanten

Zielsverwanten komen uit een unieke groep die eonen geleden verzonden was vanuit de Bron. Ze hingen samen en werden samengevoegd gedurende eeuwen terwijl ze door alle rijken daalden tot aan het fysieke rijk. De oudere en wijzere groepen zouden langer bij elkaar zijn gebleven en meer op elkaar lijken daar ze meer eigenschappen deelden toen ze bij elkaar waren. Ze zouden door middel van osmose zoveel eigenaardigheden, karaktertrekken, en tendensen van elkaar hebben overgenomen. Als de 128 zielen zijn verdeeld over de 7 miljard burgers van de wereld, is de kans op het ontmoeten van vele zielsverwanten per incarnatie zijn vrij klein. Hoeveel van alle vele bekenden en vrienden die we ontmoeten en kennen in dit leven zijn goede vrienden gebleken? Slechts een handvol. Normaal gesproken zijn het er slechts één of twee. Dit aantal zou teven gelden voor zielsverwanten.

 photo Animation1dfger.gif
Hoe herkennen we onze zielsverwanten? De beste manier is om je eigen zielkwaliteit te verbeteren om zo onze verwanten te laten verschijnen. Dat betekent dat we de ziel in de persoon zouden moeten herkennen. Wanneer we een zielsverwant ontmoeten, is er sprake van een onmiddelijke aantrekking. Later, wanneer we elkaar beter leren kennen, merken we dat er overeenkomsten bestaan aangaande de belangijke zaken. Onze levensinstelling is dezelfde, hoewel onze interesses wellicht verschillen. De kwaliteit van ons zielniveau ligt dicht bij elkaar: we voelen barmhartigheid, empathie en zijn ons ervan bewust dat het doel van het leven is loslaten. Er ontstaat geen jaloezie​​, en de harmonie en de liefde die over en weer stromen zou ons gelukkig maken in elkaars aanwezigheid. De liefdesenergie tussen twee zielsverwanten kan slechts worden overtroffen door de liefde tussen tweelingzielen. Terwijl de liefde van tweelingzielen altijd met het andere geslacht is, kan dat van zielsverwanten met beide geslachten zijn. Sterke en langdurige homoseksuele liefde tussen twee personen is bijna altijd tussen zielsverwanten en niet tweelingzielen tenzij één van de tweeling heeft besloten van sekse te veranderen in die specifieke incarnatie. Geen van beide is aannemelijk tussen zielen van twee verschillende groepen.

Een geestelijke tweeling kan een geaarde tweeling leiden.

tweelingIedere ziel wordt verondersteld om alles in het universum te ervaren vóór zijn terugkeer naar de Bron. Het is absoluut onmogelijk te doen voor een enkele ziel. Daarom is de regeling van de groepsziel zo geformuleerd, dat elke ziel erop uit kan gaan om zo veel mogelijk te ervaren, maar er is geen noodzaak voor iedere afzonderlijke ziel om alle ervaringen te verzamelen. Wanneer ze uiteindelijk samenkomen zullen zij voldoende kennis en wijsheid voor de hele groep hebben verzameld en samengevoegd, dat de som van de totale lading toereikend zal zijn om de hele groep voor de test doen slagen. De totale ervaring en kennis wordt geassimileerd door alles en iedereen, en daarom is elke ziel in de groep net zo goed geïnformeerd als de gehele groep.

 photo Angel4.jpg
Het tweede punt in de werking van de groep is de terugkeer. Eén enkele ziel kan niet alleen zijn weg terug vinden naar de Bron. Ze kunnen slechts de weg terug vinden als ze samengevoegd zijn in de oorspronkelijke groep. De groep is nu enorm gegroeid vanwege zijn bagage van liefde en wijsheid, hoewel de aantallen dezelfde waren als voorheen. De vreugde en het geluk van de gehele, samengevoegde groep is zichtbaar, als een samenhangend geheel, bubbelend op weg terug naar de Bron, zich samenvoegend met andere groepen op hun weg naar boven.

Als groep moet nu het opgedane karma door allen gedeeld worden. Wanneer één ziel afdwaalt ondervindt de hele groep daar de gevolgen van. Zo kan dus één ziel de overgang en opgang van de gehele groep vertragen. Als sommige van de zielen van de groep het echter goed hebben gedaan zal de gehele groep daar ook weer van profiteren.

Zielsverwanten binnen de Familie
 photo Mysteriouswaysforum.gif

Zijn zielsverwanten geneigd zich samen te voegen binnen één genetische familie? Het antwoord is: Niet vaak. Als ze zich binnen dezelfde genetische familie samenvoegen, is het meestal in aantallen van twee of drie. Het gebruikelijke aantal is twee. Genetisch gezien zouden ze dan zus en broer, vader en dochter, moeder en zoon of man en vrouw zijn. Behalve als man en vrouw, incarneren tweelingzielen zeer zelden binnen dezelfde familie. Dit is vanwege de incestueuze neigingen bij de andere combinaties. Sommige gevallen van incest tussen vader en dochter komen voort uit het feit dat zij tweelingzielen zijn. In de andere combinaties zou er zeker bevoordeling ontstaan, en dat zou leiden tot jalouzie en schuldgevoel. De zielsverwanten binnen dezelfde familie zouden niet de reden kennen van hun voorliefde voor elkaar, laat staan de affiniteit voor de andere verwanten buiten de zielengroep.

 photo zalmwomanlighthome.gif
Het is onnodig om te zeggen dat de beste arena voor spirituele oefening zich in de aardse familie bevindt. De verscheidenheid van zielen van verschillende zielengroepen en de verschillende niveaus van volwassenheid verschaffen voor alle familieleden de juiste mengeling en achtergrond om te oefenen. De meer ontwikkelde leden van de familie zullen in staat zijn de minder ontwikkelde leden op te trekken. De uitdagingen, de ongelijkheden en de kleinzielige jalouzie zijn alle uitstekend materiaal voor groei. Hoewel de zielen binnen één familie binnen dezelfde vibratiesoort vallen kunnen sommigen van hen uit verschillende zielengroepen komen, of zelfs uit verschillende universums. In de laatste gevallen kan het aantal en de omvang van conflicten verschrikkelijk vormen aannemen, en zo de leden van de aardse familie op de proef stellen tot het breekpunt. Hierdoor kunnen misverstanden, spanningen en verbitterde strijd ontstaan, welke voor de kwade krachten het perfecte scenario vormen om toe te slaan. Op dit punt kunnen drugs- en alcoholverslaving, kinder- en vrouwenmishandeling en –moord etc. in dit machtspel treden. Hierbij wordt zwaar karma ontwikkeld. Deze neerwaartse evolutie wordt opgedrongen de familie, omdat ze tot nu toe te laat en ongeïnteresseerd waren. De weerstand tegen groei heeft geresulteerd in pijn en lijden als wake up call. Hierdoor kunnen we nu het proces in de tot standkoming ​​van familiekarma begrijpen.

Partner Zielsverwanten: dit is een onderverdeling van zielsverwanten waarin koppels in dezelfde groepsziel sterke relaties hebben, verdeeld over vele incarnaties. Ze kunnen zelfs als man en vrouw, broer en zus, vader en dochter of moeder en zoon incarneren. Ze kunnen ook gewoon als vrienden komen. Het kan zijn dat deze partner- zielsverwanten honderden keren samen geïncarneerd zijn, maar ze zijn geen tweelingzielen. Hun liefde voor elkaar is de sterkste onder de zielsverwanten, maar heeft toch niet dezelfde omvang als die van een tweelingziel.

 photo kleur111.gif

Zielsverwanten als Getrouwde Stellen

De liefde tussen twee zielsverwanten is zeer intens en sterk. Een aantal van deze liefdesaffaires is zelfs opgeschreven als liefdesverhalen zoals “Wuthering Heights”, Romeo and Juliet” en “Gone with the Wind”.

Dat betekent dat wanneer zielsverwanten trouwen, het lijkt of zij tweelingzielen zijn, maar een scherpzinnige toeschouwer kan duidelijke tekenen zien die de één van de ander onderscheiden. Hoewel hun liefde en harmonie meestal van overheersende aard zijn, is er nog altijd brandstof voor spirituele groei. Met brandstof wordt in dit geval voer voor onenigheid en misverstanden bedoeld, die leiden tot ruzies en zelfs echtscheidingen. In iedere crisis, als men bereid is te leren van de gemaakte vergissingen die voortvloeien uit de crisis, zal dit uiteindelijk een spirituele les worden. Over het geheel genomen is er veel meer harmonie en vrede in een huishouden geleid door twee zielsverwanten dan in een gezin onder leiding van twee zielen uit verschillende groepen.

 photo homew.gif
Alle zielsverwant-relaties zijn zuiver voor spirituele groei. Dit bereiken we door onszelf te transformeren en we kunnen ons slechts transformeren door van anderen te leren en interactie met hen te hebben. Dit leren moet steeds opnieuw gebeuren totdat de lessen met name geleerd zijn door middel van zelfkennis. Dit zou dan als gevolg kunnen hebben dat de zielsverwanten eerst van zichzelf houden en vervogens van elkaar. Beiden zouden dan in staat zijn om een ​​spiritueel ideaal vast te stellen dat voor het hele gezin een leidraad om mee te oefenen wordt. De ideale zielsverwant-ouders zouden de neiging hebben om een ​​voorbeeld voor hun kinderen te zijn, in de hoop dat de kinderen zouden opgroeien tot rechtschapen.

Tot slot: De gehuwde zielsverwanten moeten hun relatie opwerken tot een staat van onvoorwaardelijke (ziel)liefde. Deze liefde verlangt niets terug, geen dank of dankbaarheid, maar de één moet altijd de verlangens van de ander boven die van hem/haarzelf stellen. Na deze vorm van liefde voor onze zielsverwanten te hebben bereikt leren we datzelfde te bereiken met de rest van de familie. Dit gerief van goddelijke liefde zou vervolgens over iedereen die wij leren kennen versrpeid moeten worden. En op deze manier zouden in staat moeten zijn iedereen te behandelen alsof zij onze zielsverwant waren, ook al zin ze niet van dezelfde zielengroep.

Zielsverwanten als Platonische Vrienden

Er bestaan ware vriendschappen zonder seksueel aspect. Deze kunnen man-vrouw vriendschappen zijn of die van hetzelfde geslacht. De vriendschap is waarlijk platonisch en de ene vriend zou letterlijk de verlangens en behoeften van de ander boven die van hemzelf plaatsen. Luie speculanten hebben deze soort zielsverwantrelatie altijd verkeerd begrepen en hebben deze altijd ten onrechte als homoseksuele of buitenechtelijke relaties bestempeld. Deze vriendschappen zijn altijd levenslang. Ze overwinnen vaak allerlei soorten tegenslagen en ontberingen. De goddelijke of onvoorwaardelijke liefde van zielsverwanten is hier hetzelfde als bij gehuwde stellen, alleen komt er geen seks aan te pas. Sommige van deze zijn metgezel zielsverwanten.

Zielsverwanten als Kameraden
http://soulmates.77forum.com/forum photo c2bcd821.jpg

Binnen sommige zielengroepen kunnen er bijeenkomsten zijn van meer dan twee of drie zielsverwanten voor één bepaalde missie of doel. Deze vergrote bijeenkomsten kunnen voorkomen in politieke, religieuze, academische en militaire groepen. Er is ook een incidentele, selecte eenheid, georganiseerd om een unieke taak aan pakken. Je kunt je voorstellen hoe geconcentreerd en opgewonden een groep onderzoekers zich voelt bij het beginnen aan een volledig nieuwe ontdekking, een doorbraak van Nobelprijs status. Verder is er ook de geheimzinnige en subversieve politieke kern, die in het geheim enthousiast werkt aan het omver werpen van de bestaande corrupte regering. Alle kerngroepen in deze wereldschokkende inspanningen bestaan uit zielsverwanten die als doel het welzijn van de mensheid hebben. In de religie wordt de exemplarische groep gevormd door Jezus en zijn twaalf discipelen. Jezus is de grote, oude ziel, de avatar. De andere avatar, Gautama Boeddha, werd ook vergezeld door zijn zielsverwanten. Deze waren zijn discipelen welke verlichte heiligen werden, bijvoorbeels Sariputta en Moggallana. Aan deze voorbeelden kunnen we de toewijding zien waarmee deze zielsverwanten hun doel, zijnde een nieuwe religie voor het welzijn van de mensheid, nastreefden. Tegen het einde hadden niet alle discipelen evenveel geloof meer. Men kan zich nu afvragen of Judas wel echt een ware zielsverwant van Jezus was. Of kwam hij uit een andere zielengroep? Ik geef er de voorkeur aan te geloven dat hij uit dezelfde groep kwam, want anders zou Jezus nooit gekruisigd zijn. Door zijn kruisiging en zijn ´opstaan uit de dood´ ontstond er een nieuwe religie.

Groepen van Gevorderde Zielen Afdalend naar Dienst

Door de geschiedenis van de Aarde heen, zijn er periodes geweest waarin groepen van gevorderden zielen afdaalden om de aardse kunst en wetenschappelijke statuur te verrijken. In de muziek is de periode van Bach, Beethoven, Brahms, Mozart en Haydn nooit herhaald. Geen andere periode heeft zulke giganten gekend die gedurende zo`n korte tijdsduur neerdaalden. Ook kan men verwijzen naar de grote meesterschilders als Leonardo daVinci, Michelangelo, Raphael etc. die de artistieke kwaliteit van de Aarde kwamen verbeteren. Verder waren er de grote denkers zoals Newton, Copernicus, Galileo en Einstein. Deze genieën dalen niet gezamelijk op hetzelfde moment af maar ze brengen elk hun wetenschappelijke en filosofische gedachten gedurende een korte tijd, bijvoorbeeld binnen een aantal eeuwen, wat kort is in kosmische tijd. Voorts hebben we in de psychologie Freud, Jung, Adler, Rank en Reich. Deze meesters hebben de psychologie zeer duidelijk op de kaart gezet. Op dit moment hebben we de transpersoonlijke psychologen als Ken Wilber, Stanislav, Christina Grof en Roberto Assagioli. Ook weer zijn, gedurende de geschiedenis, grote literaire auteurs in golven afgedaald naar verschillende landen als Rusland, China, Engeland, Frankrijk etc.

Deze zielsverwant-groepen dalen misschien niet allemaal op hetzelfde moment neer maar hun thema is enkelvoudig, net als hun plaats: bijvoorbeeld Europa en de Verenigde Staten. De grote musici komen hoofdzakelijk uit Oostenrijk en Duitsland. De psychologen komen uit Europa. Men kan dus zien dat hun missie of doel het propageren van goddelijke muziek of het verspreiden van kunst of het opwaarderen van de wetenschappelijke standaard is. Elke groep heeft één streven, en hun enige doel is om dat streven te promoten. Zo kan met ook raden dat de grote Engelse schrijvers die gedurende de 18de, 19de en 20ste eeuwen afdaalden uit dezelfde groep komen.

Tweelingzielen
 photo e3eaa681.jpg

tweeling-boomTweelingzielen zijn de laatste twee te individualiseren zielen. Ze zijn de laatste twee bonen uit dezelfde pot. Bij die laatste scheiding beloofden zij zich weer samen te voegen na hun aardse verplichtingen vervuld te hebben, voordat zij oversteken naar het spirituele rijk voor de opgang terug naar de Bron. Toen zij nog samengesmolten waren was hun geslacht androgyn en niet mannelijk of vrouwelijk. Pas bij de opsplitsing tot individuen nemen ze hun eigen basisgeslacht van man of vrouw aan. Dit basisgeslacht zal bij de tweeling blijven gedurende hun verblijfsperioden op Aarde totdat zij elkaar weer ontmoeten om dan samen te smelten. Eenmaal opnieuw samengevoegd gaan ze terug naar de androgyne staat. Terwijl ze alleen waren, hetzij op aarde, hetzij in geestvorm, hoewel ze ieder in de basis ofwel man, danwel vrouw zijn, dragen zij beiden de yang en yin elementen in zich. Met andere woorden, ze hebben beiden mannelijke en vrouwelijke kenmerken in zich, en ieder moet een balans vinden tussen de mannelijke en vrouwelijke elementen om zo hun seksuele agenda te bepalen voor die specifieke incarnatie. Een basisman zal meer yang in zijn psyche aanbrengen. Vergelijkbaar, zal een vrouw meer yin in haar psyche hebben. Een basisman die fysiek een vrouw wil zijn voor een specifieke incarnatie heeft daar toestemming voor, gezien hij over beide elementen beschikt in zijn etherische en andere fijnstoffelijke lichamen.

Een andere duidelijke aanwijzing voor het feit dat we elementen van beide geslachten in ons dragen in het stadium van de adolescentie. Een naar volwassen man opgroeiende jongen kan homoseksuele neigingen hebben, zoals verliefd worden op een andere man, normaal gesproken iemand die hij vereert. Vervolgens, wanneer hij uiteindelijk de traumas van de adolescentie te boven komt, wordt hij een weer een volbloed-man, zonder de minste homoseksuele neiging. Dit geldt ook voor de vrouwelijke adolescentie.

 photo vlinderfeebling.gif

We hebben vele zielsverwanten, maar ieder van ons heeft slechts één tweelingziel. Een tweelingziel heeft ieder ingrediënt om een volledig individueel te zijn. Het is niet een een doormidden gesneden ziel. Echter, aangezien hij dezelfde pot met zijn tweeling heeft gedeeld gedurende de gehele reis omlaag naar de fysieke aarde, zijn er altijd die verbintenis met- en het verlangen naar de andere tweeling in het subliminale bewustzijn aanwezig. De onophoudelijke kloppende verlangen naar de andere tweeling zit nooit heel diep begraven in het onderbewustzijn. Het wordt steeds overtuigender wanneer de ziel de verhoogde staat van verlichting nadert. Dat betekent dat, zo gauw we mensen worden, we gewerkt en geoefend hebben om de ideale staat te bereiken om samen te smelten met onze tweeling. Hier kunnen honderden duizende incarnaties overheen zijn gegaan. Omdat tweelingzielen oorspronkelijk zo hetzelfde zijn, moeten ze alle rondes doorlopen om zich te ontwikkelen en andere dingen te leren zodat ze, wanneer ze bij elkaar komen, de samengesmolten tweelingzielen veel rijker zullen zijn. Na de samensmelting zal de entiteit niet een duo maar een trio zijn! Volgens Omraam Mikhael Aivanhov, ´een mens ontmoet zijn tweelingziel twaalf keer gedurende zijn incarnaties op aarde´. Voorafgaand aan de laatste ontmoeting zijn sommige incarnaties beladen met lijden, zoals Romeo en Julia. Dat betekent dat zelfs als we onze tweelingziel ontmoeten, dat geen garantie voor een gelukzalig huwelijk is. De tweeling wordt door pijn en lijden belaagd, net als de rest, maar hun liefde voor elkaar is altijd standvastig. Ik geloof dat de laatste incarnatie anders is. In deze laatste levensduur zullen beiden een missie ten behoeve van de mensheid volbrengen, en dit laatste leven op aarde zou vrij van gezondheid- en economische problemen zijn. Ik kan me vergissen maar ik veronderstel dat dit het geval zou zijn. Anders zouden ze niet in staat zijn hun plicht of missie goed te vervullen. Edgar Cayce en zijn tweelingziel, Glynn Davis vormen een goed voorbeeld. Beiden waren gezond tot aan hun overlijden. Glyn overleed veel later, en zij was degene die Edgar Cayce´s werk verspreide tot de dag dat zij overleed. Glynn Davis was jarenlang Edgar Cayce´s secretaresse. Ze werkte hard, was toegewijd en methodisch en zij is degene die alle lezingen van Edgar Cayce opnam voor het nageslacht. De tweelingzielen waren toegewijd aan dezelfde dienst voor de mensheid.

Hoe ons Voor de bereiden op de Ontmoeting met onze Tweeling?
 photo fghyh.gif

living_soulWe bereiden ons voor door spiritueel te groeien, zodat we volledig en onafhankelijk worden. We moeten onze vibraties verhogen door middel van het uitbannen van hebzucht, lust en boosheid. We veranderen herhaaldelijk ons normale egoïsme in onbaatzuchtigheid. De grootste taak is onszelf nederig te maken, anders zouden we verblind worden door trots en hierdoor niet in staat zijn onze tweeling te herkennen.

Dan komt er een fase van goddelijke ontevredenheid, die kan worden uitgewist door vergeving. Eerst zichzelf vergeven en vervolgens de anderen. Daarna leren om van onszelf te houden en vervolgens van anderen. In het leven voorafgaand aan aan dat waarin we onze tweeling ontmoeten zouden we spiritueel goed ontwikkeld moeten zijn. Onze missie is bekend en we zouden ons levensdoel met vastberadenheid en vreugde moeten nastreven. Er moet sprake zijn van zelfdiscipline. Onze tweeling kan parallelle taken aan het vervullen zijn, zonder zich bewust te zijn van de aanwezigheid van de ander. En toch helpt de ene tweeling de ander, door middel van het uitwisselen van energie. Dit proces wordt niet door beiden herkend. De beste manier om onze spirituele status te verhogen is door naar binnen te keren. Een samenvatting van de voorbereiding op de ontmoeting met onze tweeling:
 photo fggtg.gif

Spirituele discipline: Neem een spirituele discipline aan waarvan meditatie deel van uit maakt. Hiermee wordt stilte en verstilling bereikt alswel het leegmaken van de gedachten. In deze stilte en verstilling zal een kleine stem ons influisteren welke stappen we verder dienen te nemen. Deze discipline helpt ons ook om lust, hebzucht , boosheid, egoïsme en trots uit te bannen. Het is natuurlijk een traag proces maar met behulp van meditatie is het sneller dan welke andere methode ook. In de diepte van deze leegheid en verstilling zal vanzelf gelukzaligheid ontstaan, en als men in staat is deze gelukzaligheid vast te houden zullen vreugde en geluk, gedurende de hele dag ons deel zijn. ´Wees stil en weet dat ik God ben´.
Laat los: Op dit pad zal het loslaten het essentiële doel zijn. We moeten tevreden zijn met het materiële comfort dat wij tot onze beschikking hebben. ´Genoeg is genoeg´ zou ieders motto moeten zijn. Het streven naar de 5 C´s is het schrikbeeld in de zich ontwikkelende – en de ontwikkelde landen geweest. Ze werken verwoed, tot neurotische proporties, om slechts 1) autos, 2) huisvesting, 3) credit cards, 4) carrieres en 5) club-lidmaatschappen te verkrijgen. Ze vergeten dat we dit alles niet met ons mee kunnen nemen. Het volgende verhaal is hier een schitterend voorbeeld van: Een jonge student wordt naar het buitenland gezonden om bepaalde vaardigheden te leren. Dit buitenland heeft een deviezenrecht. Er mag geen geld het land in- of uitgevoerd worden. De student mag echter wel geld verdienen om zo te kunnen eten en zijn schoolgeld te kunnen betalen. Dit voor een periode van tien jaar. Hij vond dus een part- time baan terwijl hij de vaardigheden leerde waarvoor hij gestuurd was. Deze part time baan was zo´n succes dat hij er binnen twee jaar een full time baan van had gemaakt. Toen verwierf hij een flat, een auto en credit cards. Hij werd lid van de prestigieuze clubs in dat land en maakte een carriere van zijn lucratieve baan, vergetend waar hij voor was gekomen. De vaardigheiden die hij was komen leren waren barmhartigheid, wijsheid en onvoorwaardelijke liefde. Maar die was hij helemaal vergeten.

 photo comeonshe.gif

Dus na tien jaar, toen het tijd was om terug naar huis te gaan had hij jammerlijk gefaald om deze vaardigheden te verwerven. Ook kon hij al die verworven rijkdom niet met zich meenemen omdat dit buitenland geen uitvoer van valuta toestond en bovendien gebruikte zijn eigen land geen geld. De valuta in zijn huis is karma en verdienste. Dit is precies wat er met ons allemaal gebeurt, behalve dat de lengte van deze buitenlandse studie tussen de 50 en 80 jaar duurt en niet tien. En het land van onze buitendlandse studie is de planeet Aarde. Ons thuis is de spirituele wereld.
Ons pad en onze vaardigheden: We zijn allemaal begiftigd met bepaalde vaardigheden, die we mee hebben genomen uit vorige levens. We volgen onze talenten en degene die ons het gelukkigst maakt moet worden gegrepen en ontwikkeld worden tot beroep of roeping. Het is niet altijd lucratief, maar het is in ieder geval wel bevredigend. Met dit talent als levenswerk is men in staat zich te onderhouden en tevens een taak voor de mensheid te vervullen. Dat betekent dat als iemands werk bestaat uit het helpen van gehandicapten, bejaarden, zieken of kinderen met een achterstand, zijn werk tevens deel uit zou maken van zijn spirituele groei. Als lesgeven aan jonge mensen ons werk zou zijn, dan zouden we ons daar met hart en ziel voor in moeten zetten, en niet het onderwijzen slechts zien als een manier om in ons levensonderhoud te voorzien. Ook moet de onderwijzer spirituele kwaliteit in zijn instructies aanbrengen.
Natuur en Verzorging: In onze recreatie moeten we genieten van de natuur: Oefeningen doen op het strand, in het bos of tussen de bomen is bij uitstek geschikt. Door het bos wandelen, in de zee zwemmen en tuinieren om mooie bloemen en planten te laten groeien zouden actief gecultiveerd moeten worden. Andere vormen van recreatie zouden o.a. de waardering voor klassieke muziek in moeten houden. Mozart, Brahms, Beethoven, Schubert en Mahler zijn goede keuzes. Wie niet bekend is met deze componisten zou ze moeten leren waarderen. Luide rockmuziek, met name de harde metal soort, moet hoe dan ook vermeden worden, omdat deze muzieksoorten tot doofheid leiden en bovendien ons derde chakra tot buitensporige proporties stimuleert. Tot slot moet men zorg dragen voor lichaam en geest. Gezond voedsel als groente en vis en het vermijden van alcohol, drugs en roken zorgen voor schoon leven. Voorts is voldoende rust, in de vorm van slaap voldoende voor de gemiddelde mens, maar voor de spiritueel ingestelde mens is meditatie een vereiste.

 photo mm-1.gif

De voorlaatste stap: Van af nu moeten we ons gedragen alsof iedere relatie de laatste zou kunnen zijn. Zij of hij is wellicht niet de ware, maar zo leren we in ieder geval hoe ons te gedragen wanneer we uiteindelijk onze echte tweeling ontmoeten. Iedere keer dat we aan een nieuwe relatie beginnen behandelen we de ander alsof hij of zij onze tweeling is. Het geluk van de ander moet boven dat van onszelf gesteld worden. We gaan heel ver om de ander zich gelukkig en zeker te laten voelen, zelfs als dat in ons eigen nadeel is. We moeten niet vergeten dat in dit voorlaatste stadium beide tweelingen op de grens van verlichting staan en dat ze steevast vergezeld zullen worden door periodes van eenzaamheid en afzondering. Deze periodes van eenzaamheid geven een misplaatst gevoel van afscheiding van de ziel. Daarom is innerlijke meditatie om ons ware zelf te realiseren en directe oplossing. Als ons ware zelf is gerealiseerd, is er gelukzaligheid. De eenzaamheid en het verdriet zullen meteen verdwijnen door het licht dat de ziel vergezelt.
 photo ewq.gif

De Tweeling Herkennen

Tweelingzielen hebben dezelfde vibraties. Ze zijn afkomstig uit dezelfde mal, maar niet uit dezelfde baarmoeder. Ze zijn als één persoon in tweeën gedeeld, maar niet als een in twee gedeelde ziel. Daarom, wanneer ze elkaar weer ontmoeten, zelfs na miljoenen jaren van elkaar gescheiden te zijn geweest, weten ze instinctief dat dit de tweeling is. Hun visie, gevoel en doel zijn één. Ze hebben dezelfde visie vanaf dezelfde plek, niet zoals twee andere personen met twee afzonderlijke paren ogen, die naast elkaar hetzelfde tafereel zien. De tweelingzielen zien hetzelfde tafereel met hun gecombineerde derde oog. Het tafereel brengt in beiden hetzelfde gevoel teweeg, hoewel beiden verschillenden persoonlijkheden hebben. In feite kan wat zij zien zelfs toegevoegd zijn. Dit moet het geval zijn, aangezien ze nu bij elkaar zijn gebracht voor één enkel doel. Het gevoel voor elkaar is niet minder dan die van goddelijke liefde. De onvoorwaardelijkheid van hun liefde staat gelijk aan het liefhebben van je buurman zoals je jezelf liefhebt, of de ander liefhebben als jezelf. Je hebt de ander niet lief ondanks zijn fouten; je hebt de ander lief zowel vanwege zijn fouten als vanwegen zijn deugden.

De liefde van tweelingzielen is een ideaal dat door iedereen overgenomen moet worden. De harmonie en zorg staan geen afgunst, irritatie of ergernis voor de ander toe. Pijn en lijden mogen van geen van de partijen uitgaan. Als er sprake is van het toebrengen van pijn dan is dat het gevolg van een vergissing, nalatigheid of gebrek aan bewustzijn. Er is absoluut geen intentie om pijn te doen.

De Eerste Ontmoeting
 photo momentsoftime.jpg

soulmates 280 Tweelingzielen vind je ware spirituele partnerZoals reeds genoemd door Omraam Mikhael Ivahov, ontmoeten tweelingzielen elkaar zo´n twaalf keer gedurende onze menselijke incarnaties. Dat betekent dat vóór deze laatste levensduur er al minstens elf ontmoetingen hebben kunnen plaatsvinden. Iedere ontmoeting heeft iets melodramatisch, gedenkwaardigs en elektrisch. Volgens de Sufi leringen zijn tweelingzielen als twee in elkaar vergrendelde Romeinse ringen. Ze kunnen heel dicht bij elkaar komen wanneer ze binnen een incarnatie een relatie beginnen, wat betekent dat de twee ringen elkaar bijna overlappen. Maar wanneer ze uit elkaar gaan ten gevolge van een meningsverschil of door reincarnatie in verschillende landen, proberen de ringen van elkaar los te komen, maar dit is niet mogelijk. Ze blijven onderling verbonden gedurende hun levens op aarden en geestelijke onderbrekingen. Er is altijd een variërende hoeveelheid gemeenschappelijke ruimte tussen de twee ringen. Iedere tweelingziel-ontmoeting moet wel hypnotisch en gedenkwaardig zijn. Een speciaal gevoel van energie lijkt, buiten hun macht om, van de een naar de ander te stromen. Deze energiestroom is aangenaam en opwindend. Dit is de ene tweelingziel die de ander herkent zonder dat het intellect erbij te pas komt. Deze tweelingzielen ondervinden hetzelfde gevoel en dezelfde kwaliteit van liefde en het betekent het einde van hun eenzaamheid. Hoe dan ook hebben niet alle ontmoetingen van tweelingzielen een gelukkig eind. Sommigen kunnen niet eens bij elkaar komen. Sommige scheiden na getrouwd te zijn en ze overlijden zonder vervulling. Natuurlijk zijn dit niet hun laatste incarnaties.

 photo rose.jpg

Bij de laatste ontmoeting, alvorens hun opgang naar de spirituele rijken zijn beiden verlicht, danwel bijna verlicht. Hierom moet in dit stadium de herkenning wederzijds zijn. Doordat ze zo ver ontwikkeld zijn hebben hun missies in deze laatste incarnatie een gemeenschappelijk doel. Het hebben van dezelfde aspiraties zorgt ervoor dat ze beiden werken voor het welzijn van de mensheid. Door hun gemeenschappelijke intensiteit van liefde en barmhartigheid zijn ze beiden volhardend in hun gezamenlijke doel. De één kan een leider of uitvinder zijn terwijl de ander het standvastige werkpaard is. Beiden, bij voorkeur, ofwel in kunst, danwel in de wetenschap, zodat de inspanning niet verdwijnt door dat de één in de kunst en de andere in de wetenschap werkt. Dit feit is echter niet van essentiëel belang. Hun gemeenschappelijke doel is vooral het verheffen en verbeteren van de kwaliteit van de mensheid. Beiden kunnen werken in de gezondheidszorg of kunstpromotie etc. Zelfs als ze niet op dezelfde plek werken, kan het hebben van dezelfde visie hun werk aanvullend op elkaar maken, gezien ze dezelfde voorkeuren, smaak en voorliefde hebben. Hun mentale capaciteit is van dezelfde orde. Hun voorkeuren in voedsel, muziek en gevoel voor humor komen allemaal overeen. Ze houden allebei ofwel van de bergen, danwel van de zee. Hun handschriften en de lijnen in hun handpalmen lijken op elkaar. In dit stadium van ontwikkeling beschikken ze allebei over een gepolijst gevoel voor humor en zijn ze goedaardig. Maar men kan tot vervelens toe doorgaan. Je zou zelf een tweelingziel-koppel moeten ontmoeten om te zien hoe harmonisch ze met elkaar omgaan. Natuurlijk kunnen tweelingzielen in hun menselijkheid nog een aantal verschillen hebben en er kan sprake zijn van vriendschappelijke concurrentie. De uitkomst is de verbetering van de mensheid. De zogenaamde strijd zou niet lang duren en het goedmaken zou alleen nog maar zoeter zijn. Soms blijken de tweelingzielen met hetzelfde bezig te zijn op hetzelfde moment, bijvoorbeeld op hetzelfde moment brieven naar elkaar schrijven.

Vóór de ontmoeting kunnen de tweelingen normaal gesproken voelen dat het moment van hun ontmoeting nadert. Als ze elkaar dan ontmoeten in de laatste incarnatie zal de geladen elektriciteit en explosie in klare taal duidelijk maken dat ´dit het is´. Dit is echter niet het einde. Beter gezegd is dit het begin van een voortgaand proces in deze laatste incarnatie. Beiden moeten zich nog steeds blijven ontwikkelen en oefenen. Beiden moeten doorgaan met aan zichzelf te werken zodat hun volmaaktheid hen het recht geeft om voor altijd naar de spirituele rijken te reizen, en nooit meer terug op aarde te komen.

 photo Blind.jpg

Wanneer ze elkaar daadwerkelijk ontmoeten, is leeftijdsverschil niet van belang. Het verschil kan wel vijftig jaar zijn maar dat is volledig onbelangrijk voor de tweeling. Ze proberen elkaar niet te veranderen omdat ze elkaar accepteren zoals ze zijn. Beiden zijn normaal gesproken ofwel gezond, danwel hebben ze dezelfde soort handicap. Beiden hebben normaal gesproken sterke telepathische verbindingen en als de één verdrietig is, dan is de ander dat ook.

Omgekeerd, het geluk van de één infecteert vaak de ander, ook al zijn ze misschien wel duizenden mijlen van elkaar verwijderd. Tot slot, beiden zijn geneigd om onder vergelijkbare sociale omstandigheden te incarneren; anders zouden er problemen ontstaan vanwege de uitéénlopende sociale statussen.

Valse Tweeling
 photo Igive.jpg

Soms denken we in ons enthousiasme een tweeling te herkennen. In een vreugdevolle relatie is deze vergissing begrijpelijk. Deze vergissing kan echter uitgerekt worden totdat beide partijen gekwetst raken, door de dromer zelfs nog meer. We klampen ons vast aan de overeenkomsten en vergroten die tot fantasie-omvang. Wanneer dan de relatie afloopt, zelfs wanneer iedereen dat kan zien, wordt de illusie nog altijd voortgezet met alle gevolgen van dien.Soulmates240 Tweelingzielen vind je ware spirituele partner

Met ons karma formuleren we ons ´G-plan´ (levensplan), voordat we we naar de Aarde komen. Ons G-plan kan nog aangepast of veranderd worden vanwege onze vrijheid van keuze. Aan de andere kant, waar het onze tweeling betreft, hebben we geen keuze. Vanaf het moment dat we ons individualiseren is onze tweeling voorbestemd om naar ons terug te komen in de laatste incarnatie. Geen enkele hoeveelheid verbeelding of wensen kan onze tweeling laten verschijnen op het moment dat we dat willen.

Onze eenzaamheid maakt ons kwetsbaar. We zijn in staat om zelf de teleurstelling en het geloof te creëren dat ons verder weg drijft van onze ware tweeling. Een zogenaamde goeroe die aan een eenzame vrouw verklaart dat zij zijn tweelingziel is, kan aan deze illusie bijdragen. Na verloop van tijd zal deze goeroe geen aandacht meer besteden aan zijn ´tweeling´ en achter een ander aangaan, hierbij gebruik makend van dezelfde truc. Omdat hij een goeroe is, is de vrouw geneigd hem impliciet te geloven. Soms zegt de goeroe zelfs dat hij twee tweelingen heeft! Deze nep-goeroe verblindt de volgeling met zijn licht, gezien het slachtoffer hem door haar eenzaamheid wil geloven en het is beter een tweeling te hebben die een goeroe is dan één die een alledaags persoon is.

Het moment om onze tweeling te ontmoeten ligt buiten onze macht. Het is volledig afhankelijk van de spirituele vooruitgang van de tweeling. Na bovenstaande waarschuwing geuit te hebben wil ik deze sectie graag afronden met een vrolijke noot. Wanneer we overgaan naar het Aquariustijdperk, zullen er veel ontmoetingen van tweelingzielen plaatsvinden, veel meer dan tot dan toe. Dat is het goede nieuws. Dat betekent ook dat het tweetal bij iedere ontmoeting een licht zal uitstralen dat veel helderder is dan dat van de twee bij elkaar opgeteld. Het betekent ook dat nu er zoveel tweelingen over de gehele wereld samenkomen, er een grote toename van licht overal ter wereld zal zijn, en dit zal op eigen kracht het bewustzijn van de planeet Aarde veranderen. We zouden zeker het tijdperk van de verlichting ingaan gedurende dit Aquariustijdperk.

Tweelingziel Seks
 photo zwaan.gif

what is tantraWanneer ze elkaar ontmoeten zal fysieke seks niet meer het laatste en het alles van alle genot zijn. Ze genieten natuurlijk nog wel van fysieke seks maar het is niet meer het ultieme. Het is liefde tussen zowel twee lichamen als tussen twee zielen. In deze huidige tijd zijn er zeer weinig tweelingen die hun geestelijke vereniging al consumeren. Ze hoeven niet fysiek bij elkaar te zijn. Ze kunnen duizenden mijlen van elkaar verwijderd zijn, maar hun geesten ontmoeten elkaar en verbinden zich. De vreugde en het genot zijn veel bevredigender dan het fysiek bedrijven van de liefde. Dit is de mening van allen die dit ervaren hebben.

Tweelingziel Moeilijkheden

Wanneer de tweelingzielen elkaar voor het eerst ontmoeten, zelfs in hun laatste incarnatie, zullen sommigen van hen verschillen in fysiek, emotioneel en intellectueel opzicht tussen de twee persoonlijkheden. Ten eerste zal de ziel zijn moeilijkheden met zichzelf moeten aanpassen. Dan zal hij, wát hij ook heeft, overeen moeten laten komen met de ander. Dat betekent dat hij al zijn eigen zwakheden, behoeftes, verlangens en kwaadwilligheid zal moeten laten verdwijnen voordat hij zijn tweeling als een volledig tevreden individu ontmoet. Hij moet gereed zijn om de ander te dienen door de voorwaarden van de ander boven die van hemzelf te stellen. En vice versa. De strijd met zichzelf en elkaar zal zeker het tweelingschap vergroten. Dit omdat ze verschillende psychologische achtergronden en verschillende persoonlijkheden hebben met emotionele divergentie. Er zullen gewone conflicten bestaan als de twee zo´n hechte relatie hebben, maar de conflicten zullen snel opgelost worden. Dit is omdat hun doelen dezelfden zijn. Het emotionele conflict is bijna ondraaglijk omdat ze tweeling zijn. Dus om de ander niet te zien lijden zullen ze proberen het probleem zo snel mogelijk op te lossen.

Omdat ze alleen gereisd hebben, hebben ze hun eigen goede en slechte karma opgebouwd. Als ze elkaar eenmaal ontmoeten en samenwerken moeten ze nu proberen om beide karmische schulden af te lossen. Vergelijkbaar kan goed karma door ieder onafhankelijk opgebouwd worden en kunnen beiden daarvan profiteren. In feite, gezien het karma is gecreëerd op zielsniveau, zijn beiden ongemerkt beïnvloed door het karma van de ander.

 photo horse.gif

Er zal zeker sprake zijn van stress bij sommige koppels en ze kunnen hierdoor zelfs tijdelijk uit elkaar gaan. Sommige koppels zullen samen moeten lijden vanwege het gezamenlijk karma. Er bestaan zoveel mogelijkheden in zoveel combinaties en varianten. Bij sommigen hebben de verschillende achtergronden en karmas twee zeer verschillenden individuen bij elkaar gebracht. Dit feit stoort hen helemaal niet. In dit geval “trekken tegenpolen elkaar aan”. Alle verschillen worden een aanvulling op hun levens. Dus door fysieke, emotionele en psychologische verschillen worden ze niet onherstelbaar uit elkaar gedreven omdat hun zielen samengesmolten zijn als siamese tweelingen. De compatibiliteit is hier op het spirituele niveau. Dat alleen telt.

Te Verwachten Obstakels
 photo Love.gif

De obstakels binnen het individu moeten grotendeels zijn opgelost op het moment van de ontmoeting. Hoe dan ook kunnen zich enkele externe obstakels voordoen. Eén van de twee of allebei kunnen voorheen getrouwd zijn geweest wanneer ze elkaar ontmoeten. De eeuwige driehoek wordt meestal opgelost door de bijna verlichte individuen met accommodatie aan de bestaande families. Als men hoort dat iemand zijn familie verlaten heeft om bij zijn tweelingziel te kunnen zijn dan kan men er zeker van zijn dat het hier niet gaat om de vereniging van tweelingzielen in hun laatste incarnatie. De reeds verbonden tweeling is te verantwoordelijk en zou het al bestaande huwelijk in ere houden. De tweeling zou begrijpen dat er een zeer goed reden moet zijn voor dit ongemak. Het zou een test kunnen zijn of vanwege onopgeloste karmische verplichtingen. De tweelingen zouden dan liefhebbende vrienden of collega´s kunnen blijven, zonder verstoorde huwelijken. Dit komt door het feit dat zij niet meer gedreven worden door passionele seks, omdat hun liefde daar bovenuit stijgt. Zij kunnen elkaar ´s nachts in gedachte ontmoeten ten behoeve van het verheffen van een gemeenschappelijk doel. Ze kunnen elkaar in de astrale of in de mentale wereld ontmoeten. Ze weten dat hun verwijdering van elkaar tijdelijk is en dat niets hun uiteindelijke vereniging in de weg kan staan. Natuurlijk kan heel af en toe hun ontmoeting leiden tot het verbreken van een huwelijk, maar dan gaat het om een huwelijk dat al aan het instorten was. Het uiteenvallen kan leiden tot enig voordeel voor de benadeelde leden, die opnieuw kunnen beginnen met hun eigen nieuwe partners. Met dit in gedachte kan de tweeling die zich verenigt in deze laatste incarnatie, trouw, vreugde, liefde en vertrouwen gecultiveerd hebben, en hun verbintenis zal zo solide als een rots zijn.

 photo 1212.gif

Er kunnen echter nog steeds een aantal gelegenheden zijn waarin de ene ziel nog niet hetzelfde niveau als de andere heeft bereikt. De ene partner kan de andere ontgroeien en de verlangens van de minder ontwikkelde partner kunnen hinderlijk zijn voor de andere partner. De ontwikkelde tweeling moet deze kleine stap terug met tolerantie en geduld tegemoet komen, anders kan de groei worden belemmerd. Op dit punt is het zonde om de verdere groei door de belemmering af te schrikken. Als de ene ziel bijvoorbeeld aan een neurotische ziekte zou lijden dan kan dit voor beiden afschrikwekkend zijn. Dus moet de verzorgende partner zijn milde progressie opofferen om de neurotische partner met de waarheid van het probleem te confronteren. Dit kan het huwelijk aan het schudden brengen, maar het moet gebeuren. Men moet niet de roede sparen uit angst om het stoute kind pijn te doen. Een zwakke houding zal voor het kind uiteindelijk meer pijn veroorzaken. Deze zelfopoffering moet vasthoudend en langdurig zijn, anders werkt het niet, omdat de meeste ziektes meegenomen zijn uit vorige levens. Het is de moeite waard omdat het voor het welzijn van beiden is, en de beloning is verlichting bij de uiteindelijke vereniging met de tweeling en hiermee de overgang naar het hogere spirituele rijk om nooit meer naar de Aarde terug te keren!

Conclusie
 photo Breath.jpg

Iedereen op Aarde wordt dichter en dichter naar zijn of haar tweelingziel getrokken, of ze zich daar nu bewust van zijn of niet. De reis van deze zoektocht begon op het moment dat we, eonen geleden, individualiseerden. In de vroegere stadia waren we ons niet bewust van deze speurtocht. We volgden slechts onze instincten en verlangens. Pas nu dat we overgaan naar het Aquariustijdperk, zijn we ons veel meer bewust van de reden voor dit pad. Er lijkt een zekere mate van urgentie met deze zoektocht gepaard te gaan, omdat het einde van onze zoektocht nadert. Het is niet aan ons om te weten wanneer we onze tweeling zullen ontmoeten. Dit kan morgen zijn of zelfs pas in het volgende leven. Net als op het mystieke pad, weet men dat de tijd nabij is wanneer men zich in de ‘donkere nacht van de ziel’ bevindt. In dit stadium van onze zoektocht is de eenzaamheid intens. De duisternis van verdriet, lijden en pijn lijkt uitzichtloos. Plotseling verschijnt echter de tweeling! Ze zou de verpleegster, arts of sociaal werker kunnen zijn. Of de tweeling kan zich bij de kerk, die jij bent begonnen te bezoeken, gevoegd hebben. Als het niet in dit leven is dan zal op zijn laatst in het volgende leven zijn. Wanhoop dus niet. De tweeling zal zeker verschijnen. Hierin heb je geen keus.

Verwijzingen:
 photo kracht.gif

Twin Souls – A Guide to Finding Your True Spiritual Partner by Patricia Joudry and Maurie Pressman MD. Published by Element Books.
Cords That Cannot Be Broken – A Study Of Twin Souls by Judith Merville. Published by Regency Press.
St. Germain: Twin Souls and Soulmates channeled through Azena Ramanda and Claire Heartsong. Published by Triad.
Edgar Cayce on Soul Mates—Unlocking the Dynamics of Soul Attraction. By Kevin J. Todeschi. Published By A.R.E. Press
Auteur: Dr. Tan Kheng Khoo

Bron: http://www.kktanhp.com/twin_souls.htm

Advertenties

Soraday Liefde voor eeuwig

Soraday Liefde voor eeuwig

 photo Delightwelcome.jpg

Een harde tik tegen mijn raam, ik schrik op uit mijn overpeinzingen, de deur waait plots open en een koude tocht, waait om mij heen, alsof hij, de geest uit het hiernamaals een lange mantel draagt, en snel hierheen is gekomen om iets mede te delen.
Ik groet hem met een stille glimlach, je bent er weer fluister ik.
Een aai over mijn wang is zijn antwoord.
Ik voel zijn kille vingers, zo koud, en toch zo vriendelijk.
Heb je een verhaal voor mij vraag ik.
Hij knikt en trekt aan een pijpenkrul in mijn haar.
Ja zeker die heb ik…

~*~

Badend in het zweet werd ze wakker, uit donkere dromen.
Dromen vol donkere takken, bosgronden, een maan, en vage angstige geluiden. Ze draaide zich eens om in haar bed, de bezwete lakens meetrekkend aan haar vochtig lichaam. Het vocht parelde tussen haar borsten, haar haren krulden om haar gezicht in natte plaaggeesten, tot in haar mond zelfs.
Sam ging rechtop zitten en streek haar haren naar achteren, de donkere lokken plakten aan haar wang, verwoed veegde ze , ze weg. Opgelucht dat ze ontsnapt was aan die enge droom, zat ze daar nadenkend, terwijl de kou haar deed huiveren op haar opdrogende huid en vochtige nachtjapon.
Waar droomde ze toch over?
Vaag herinnerde ze zich haar droom, ze was ergens op een kerkhof, een zeer oud kerkhof, en ergens was een plek, ze was aan het graven op dat kerkhof bij een graf.
Een oude grafzerk met een engel erboven, met grote marmeren vleugels die het graf bewaakte. Het was donker, zo intens donker, en zij was daar alleen op dat kerkhof, met haar blote handen groef ze in de zachte modder. Op zoek naar iets, wat dat iets was wist ze niet.

Sam nam een slok water, uit het glas dat naast haar bed stond.
Ze ging weer liggen en viel even later weer in slaap.
 photo Butterfly1anime1qf.gif

Nadien kreeg ze vaker last van deze droom, en altijd weer was het dezelfde droom.
Het donkere bos, de oude stille begraafplaats en het graven in de modder op zoek naar iets. Maar wat,… daar kwam Sam nooit achter, omdat ze op dat moment altijd wakker werd, badend in het zweet.

Sam begon er onder te lijden, had angst om in slaap te vallen omdat ze bang was voor deze nachtmerrie, die steeds vaker voor kwam.
Bijna wekelijks inmiddels, kwamen de dromen bij haar op bezoek. Sam had van alles geprobeerd, zelfs rustgevende middelen, en in haar dagelijks bestaan was er niets wat er op wees dat ze ergens mee in de knoop zat oid.
Sinds kort had ze een vriend, maar zelfs als hij bij haar overnachtte dan had zij ook die ene nachtmerrie, het werd bijna een obsessie voor haar.
De huisarts kon haar ook niet verder helpen en het enige dat over bleef was in therapie gaan.
Nerveus onderging Sam de hypnose sessies, maar uit niets bleek dat zij in haar jeugdjaren nare ervaringen had opgedaan, en ook niet dat ze via haar ouders enge verhalen had gehoord over oude kerkhoven en dergelijke.
Sam begreep er niets van, en ook haar vriend, kon haar niet helpen.
Op een dag wilde de therapeut haar een voorstel doen, een voorstel, waar Sam best van schrok, daar had ze wel eens over horen vertellen, maar nog nooit had zij er aan gedacht dat zoiets kon bestaan.

 photo clubsfdfsget1.jpg
Toch stemde zij in met de sessie.

Ze zou begeleid worden naar een vorig leven op aarde.
Ze gleed langzaam weg in een hypnotische slaap, en drong door tot haar onderbewustzijn. Hier begon de reis, op weg naar een ver verleden waarvan Sam nog nooit het vermoeden had gehad dat dit bestond.
Ze liep plots langs een oud langweggetje, de weg was zompig nat, en het was nacht.
Een zeer donkere regenachtige nacht, hoewel de maan af en toe langs de donkere boomtakken gleed, en haar pad verlichtte.
Haar lange natte haren bleven af en toe haken achter takken, en ze streek ze verwoed uit haar gezicht. Ze was op de vlucht voor iets of iemand, ze liep angstig voort, langs de donkere paden, door het donkere woud.
Haar hart bonste in haar borst, haar adem raspte hijgend, en af en toe struikelde ze over een boomstronk voor haar voeten, of gleed ze weg in een zachte modderpoel.
Ze hoorde de paarden komen, eerst in de verte maar steeds dichterbij, oh ja steeds dichterbij, hijgend rende ze voort, voor wat, ja….ze wist het plots weer, ze rende voor haar leven!

 photo yrewg.jpg

Soraday!!!!! Zijn zware stem riep haar, woedend, hij riep haar, was zo dichtbij, het was te laat, ze wist het, te laat voor haar.
Hij was dichtbij haar, met zijn paard.
Ze hoorde het dier snuiven dichtbij haar oor, en de ademwolk van het dier zag ze voor haar ogen, een hand greep haar bij haar lange zwarte lokken en trok haar omhoog op het paard.
Huilend sloeg ze tegen zijn borst, laat me gaan! Ik heb niets misdaan! Niets….laat me gaan, de tranen rolden over haar gezicht, maar zijn gelaat was stil en van haat vertrokken.
De ijzige koude die ze voelde uitstralen van zijn verharde hart, deed haar beseffen dat het zinloos was, ze was verloren.
Ze werd meegesleurd op de rug van het paard, liggend op haar buik voor hem. Het had geen zin om tegen hem in te gaan, hij zou haar straffen en hoe!
Die nacht verbleef ze in een onderaardse kelder van het kasteel. In het donker, verlaten en alleen, de ratten snuffelden aan haar rokken, en ze sloeg ze gillend bij haar vandaan.
Ze kon niets meer doen, ze had gefaald als vrouwe van dit kasteel. Hij had haar nooit liefgehad, zij hem ook niet.
Het leven had hen samengebracht door hun ouders, het land dat naast elkaar lag, en zij uitgehuwelijkt werden door de beslissende stem van beide ouderpartijen. Hij had vele vrouwen gehad, en zij was eenzaam en alleen, en helaas werd ze verliefd. Zo verliefd op hem dat zij uit eenzaamheid niets anders kon dan erin meegaan. Ook al wist ze dat dit gevolgen kon hebben voor hem en haar leven.

 photo Image3.jpg

En nu had hij het ontdekt, en nu zou hij haar straffen!
Oh ja morgen, dan ….huilend zat ze daar ineengedoken in een hoek in een nachtzwarte kelder.
De volgende dag regende het nog steeds, maar zij Soraday liet niets zien van verdriet op haar gezicht, helemaal niets.
Ze huilde niet, ze keek niet bang, maar eerder trots, met opgeheven hoofd betrad zij houten schavot en daar stond ze.
Prachtig als altijd, trots en bekend als een van de mooiste vrouwen in de omgeving. Haar groen fluwelen jurk contrasteerde prachtig met haar lange zwarte haren en haar groene ogen. Die nu zo onnatuurlijk fel stonden, en zo trots en ongenaakbaar hard.
Hij keek haar kant op en zag haar staan, het hart bonkte hem tegen zijn ribben, ze was zo mooi, en toch. Ze pasten vanaf het begin al niet bij elkaar, hij wist dat en zij wist dat maar, nu zij met een ander….
Nee dat kon hij niet door zijn vingers zien, dit tastte zijn eer aan, hij was de kasteel heer.
Een beetje spijtig keek hij naar het tafereel voor zich, hoe zij hautain de strop om haar keel vastpakte, en hem nog eenmaal aan keek.
Onnatuurlijke ogen, zo fel en zo, ze drongen door tot in zijn ziel.
Even later was het voorbij, en hing haar mooie lichaam te bungelen levenloos, haar haren vochtig langs haar groene fluwelen jurk, hij draaide zich triest af, waarom?
Waarom had zij dit gedaan? Verder dacht hij er niet over na, hij had meer te doen.
 photo animation.gif

Bij het schavot kwam die nacht een jongeman, hij was gemarteld die dag, vele zweepslagen hadden zijn rug bereikt, zijn botten deden pijn en zijn hart was loodzwaar, hij tilde haar op, trok het touw met veel pijn van haar hals.
En nam haar lichaam mee. Ver weg van de plek des onheil.
Soraday werd begraven op een plek achteraf op het kerkhof, met een engel die haar graf bewaakte.
In het bos, diep in het grote bos, lag de begraafplaats, en hij kwam er nog geregeld, hij zou haar nooit vergeten.
En bij haar graf groef hij in de grond, en verstopte daar iets.
Iets dat niemand ooit zou vinden….!

Sam werd plots wakker uit de hypnose.
Verschrikt en versufd.
Eindelijk begreep ze het, eindelijk!
Vanaf die nacht had zij nooit meer nachtmerries!
Ze herkende het verhaal uit de regressie zeer goed, de regen, het nachtelijk zweten, het haar dat in de war raakte.
En die vriend, die vriend was haar vriend in het nu.
Dat moest wel, ze hadden een intense band samen die dieper ging dan wat dan ook en wat ze ooit had meegemaakt in dit leven.
 photo luffan1.gif

Ze besloten te gaan trouwen. Ze kenden elkaar inmiddels drie jaren en woonden al een tijd samen. De huwelijksreis ging naar Engeland.
In een prachtig oud hotel verbleven zij twee weken. Twee mooie weken, en beiden genoten van het Engelse landschap, ze wilden beiden graag Engeland bezoeken.
Het vreemde was dat Sam de nachtmerrie plots weer kreeg, en vaker dan ooit tevoren zelfs.
Ze probeerde het weg te drukken en sprak er maar niet over.
Dagelijks gingen ze op pad en wandelden uren langs de weiden en bossen. En ze genoten. Op een dag echter, zag Sam iets bekends aan de omgeving, ze liep langs een oud pad, overwoekerd met onkruid en struiken, haar kersverse man riep haar terug, maar ze hoorde hem niet meer, iets trok haar die kant op.
Ze liep. Hijgend langs de paden, een oud pad, dat nergens toe leek te leiden, toch wist ze het, ze wist het!
Uiteindelijk kwam ze aan op een oude begraafplaats, haar vriend kwam hijgend achter haar aan en ook hij bleef verbaast staan.
De lupinen bloeiden daar overal, langs grafzerken bedekt met ranken klimop, en oude omgewaaide boomstronken, oude boomstammen, met op hun wortels, paddestoelen, in allerlei soorten en kleur.
De vlinders dartelden over het kerkhof dat vervallen stenen liet zien en afgebrokkelde zuilen en beelden.
Het leek of er hier eeuwen geen mensen meer geweest waren.

 photo 92c94868.jpg

Sam keek haar ogen uit, prachtig de sfeer hier op dat oude kerkhof.
Ze nam haar man bij de hand en zei, dit is vast het kerkhof van toen. Kom we gaan zoeken.
En samen liepen ze zoekend rond, en plots wist hij het weer, daarachter, er stond een oude muur in het midden van het oude kerkhof, en daarachter…daar hij liep en trok haar mee.
Samen zagen zij hoe er in een hoek een beeld stond van een marmeren engel, een vleugel stak nog trots in de lucht en de andere was half afgebroken, daar…
Samen liepen vol respect naar het graf, overwoekerd met bladeren, en stille trotse lupinen in allerlei tinten.
Sam bukte neer en veegde wat bladeren weg van het oude graf, de tranen stonden in haar ogen, daar stond het:

Soraday De Servier
14 mei 1503

Langzaam knielde haar man naast haar neer, en begon hij te graven aan de zijkant van het graf, op de grond, de droge grond dit keer.
Hij groef diep, zijn nagels onder het zand, het zand van eeuwen oud.
En daar vond hij het een klein zakje.
Hij pakte het zakje en keek Sam betekenis vol aan.
Kijk dit is het!
Ik wist het, Sam keek hem liefdevol aan, dit was het bewijs dat hij de man was uit dat vorige leven, de man waarvoor zij gestorven was.
Uit liefde voor hem, de man die haar nooit vergeten was…
 photo 1c4aecf4.jpg

Hij opende het zakje en vol verbazing keken beiden naar een schitterende smaragd, groen, en in de vorm van een hart.

Ze vielen elkaar in de armen. Ook al wisten zij niet, waarom hij dit daar begraven had ooit in een vorig bestaan, hoe hij er aan gekomen was, maar wel dat het tekenend was voor hun liefde voor elkaar.
En dat was het belangrijkste, liefde gaat niet voorbij na de dood.
Want liefde is.
 photo 744f2e97.jpg

~*~
Prachtig, verzucht ik naar mijn geest.
Hij glimlacht en ik voel een koude kus op mijn wang.
En hij vertrekt weer, maar laat de deur open staan, de koude van buiten trekt naar binnen toe.
Ik sta op om de deur te sluiten

AngelWings

Abélard en Héloïse

Abélard en Héloïse

Een van de beroemdste tombes op Père Lachaise is die van Abélard en Héloïse. Er gaat een even romantisch als tragisch verhaal achter schuil.

Deze grote literaire liefdesgeschiedenis heeft plaats als de geleerde logicus Abélard in 1118 op 39-jarige leeftijd naar Parijs komt. Al gauw wordt hij door Fulbert, kanunnik van de Notre-Dame, ingehuurd om zijn nichtje Héloïse, die ergens tussen de tien en twintig jaar jonger moet zijn geweest, privé-onderwijs te geven. Tevens krijgt hij onderdak in het huis van Fulbert op het ILe de-Ia-Cité. De tragiek begint als Abélard en Héloïse verliefd op elkaar worden en Héloïse in verwachting raakt. Na de geboorte van hun zoon Astrolabe overtuigt de oudere leraar zijn leerlinge om in het geheim met hem te trouwen. Als haar oom Fulbert achter dit ‘bedrog’ komt, komt dat Abélard duur te staan: hij wordt door de mannen van Fulbert gecastreerd. Na deze tijd zien de twee geliefden elkaar niet of nauwelijks meer: Héloïse trekt zich terug in een klooster en Abélard werkt verder vanuit een abdij. Gedurende hun leven onderhielden zij echter een inmiddels zeer beroemde correspondentie. De twee geliefden worden vele eeuwen later uiteindelijk dan toch herenigd als zij in 1817 in een gezamenlijke tombe worden bijgezet.

Het graf van Abélard en Héloïse

 

Liefde in brieven

De dramatische liefdesgeschiedenis van Abelard en Heloïse is in de middeleeuwen bezongen in talloze gedichten, romans, toneelstukken en opera’s. Dat hun liefdesbrieven, geschreven in het begin van de twaalfde eeuw, bewaard zijn gebleven werd acht eeuwen later pas ontdekt.

In het jaar 2000 was het hot news onder middeleeuwenexperts of mediëvisten. De liefdesbrieven van de middeleeuwse filosoof Abelard (1079-1142) en zijn begaafde studente Heloïse (1098-1164) bleken nog te bestaan. De liefdesgeschiedenis van Abelard en Heloïse werd in de middeleeuwen bezongen in talloze gedichten, romans, toneelstukken en opera’s.

Anonieme brieven

Rond 1970 bestudeerde een Duitse promovendus, Ewald Könsgen, een vijftiende-eeuws handschrift dat afkomstig was uit de bibliotheek van het in 115 gestichte Franse klooster Clairvaux. Dit handschrift was een bloemlezing van Latijnse brieven, samengesteld door ‘broeder Johannes de Vepria’, een vroege humanist. Onderdeel van de bundel was een verzameling van honderddertien twaalfde-eeuwse liefdesbrieven waarin geen namen genoemd werden. De stijl van de brieven deed vermoeden dat het om de liefdesbrieven van de beroemde Abelard en Heloïse ging. Toch durfde Ewald Könsgen hier in zijn uitgave van de brieven in 1974 nog geen harde beweringen over te doen. Dat had waarschijnlijk ook te maken met de commotie die al eerder was ontstaan over de echtheid van de brieven, opgenomen in Abelards biografische werk ‘Geschiedenis van mijn rampzalige lotgevallen’ uit 1132.

Abelard: “Alles wat lieflijk is in de natuur moet in jou gevloeid zijn, want waar ik mij ook wend of keer, ik vind niets dat me genoegen schenkt, behalve als ik jou vind. Alleen als ik jouw beeld voor ogen heb, leef ik, voel ik, denk ik, ben ik gelukkig, vergeet ik alle moeilijkheden, ben ik opgewassen tegen alle taken…”
Heloïse: “O hoe hardvochtig zijn mannen toch! Hoe waar is het spreekwoord dat zegt dat de oprechtheid van een man is vastgehecht aan een dobbelsteen… Het is hoog tijd, liefste, dat we ophouden met deze bittere en droevige discussies. Daarom, mijn enige, schrijf mij iets vreugdevols, zing een vrolijk lied, geniet van het leven!”

Heloïse-woorden

Pas in 2000 werd de echtheid van de laatst genoemde brieven niet meer in twijfel getrokken. In dit jaar deed de Australische mediëvist Constant J. Mews opnieuw onderzoek naar de liefdesbrieven. Het natrekken van de echtheid van de brieven werd vooral bemoeilijkt door de veranderingen die de copiist – Johannes De Vepria – had aangebracht. Deze had bij het overschrijven de meeste persoonlijke details weggelaten. Toch was het vrij duidelijk dat het een correspondentie betrof tussen een beroemd filosofiedocent en een studente en dat beiden over een goeie pen beschikten. Bovendien kenmerkten de brieven van Heloïse zich door een zeer persoonlijke schrijfstijl. Heloïse stond bekend om haar liefde voor zeldzame en zelfgecreëerde woorden, ook wel Heloïse-woorden. Zij liet hiermee zien niet zomaar een studente te zijn maar, zoals Abelard het verwoordde in een van zijn brieven, “de enige met een dergelijke rijkdom aan talenten”.

Abelard: “Alles wat ik kan is voor jou. Laten we alles delen: jij bent mij en ik ben jou…”
Heloïse: “Je weet toch, o jij die het grootste deel van mijn ziel bent, je weet toch dat mensen om allerlei redenen van elkaar houden, maar dat geen enkele vriendschap zo duurzaam is als vriendschap die voortkomt uit oprechtheid en goedheid en uit diepe genegenheid. Ik geloof niet aan liefde van mensen die elkaar beminnen om luxe en plezier… Mijn liefde voor jou is een verbond van een geheel andere aard… Ik heb in jou gevonden – en daarom houd ik van je – het grootste en bijzonderste goed dat er bestaat.”

De liefdesaffaire

De correspondentie tussen Abelard en Heloïse vindt plaats tussen 1115 en 1117, de jaren waarin Heloïse in het huis van haar oom privé-onderricht krijgt van Abelard. Heloïse is dan begin twintig en Abelard is zevenendertig. Toch valt zij als een blok voor deze welbespraakte docent die inmiddels grote naam heeft gemaakt als dichter. Zij is een welbelezen studente en verwijst in haar liefdesbrieven aan hem veelvuldig naar bijbelteksten, uitspraken van beroemde filosofen en klassieke dichters. Toch mag hun liefdesaffaire niet lang duren. Als Heloïses oom erachter komt, moeten zij een einde maken aan hun relatie. Heloïse blijkt echter zwanger en vlucht naar Abelards zus in Bretagne. Daar bevalt zij van hun zoon Astrolabe, die zij in Bretagne achterlaat. In het geheim trouwt Heloïse in Parijs met Abelard. Maar als haar oom dit te weten komt is hij zo kwaad dat hij Abelard laat castreren. Na deze gruwelijke daad trekken zowel Heloïse als Abelard zich terug in een klooster. Heloïse wordt abdis van het klooster De Paracleet; Abelard wordt abt van het Bretonse klooster Sint-Gildas. De liefde houdt enkel stand in de brieven die zij elkaar blijven schrijven.

Hoofsheid

Het thema van verboden of onmogelijke liefde speelt in veel Middelnederlandse verhalen een rol. Men spreekt ook wel van hoofse liefde: de onvoorwaardelijke liefde van een man (meestal een ridder) voor een (meestal gehuwde) vrouw. Het gaat meestal om een puur platonische relatie, een relatie dus waar geen seks aan te pas komt. Het bekendste middeleeuwse liefdespaar is waarschijnlijk wel Tristan en Isolde. Ook met hen loopt het niet goed af. In dit verhaal moet de Ierse Isolde tegen haar zin trouwen met de oudere koning Mark van Cornwall. Ze wordt echter verliefd op ridder Tristan. Hun poging om samen zelfmoord te plegen mislukt in het geheel wanneer het gifdrankje dat zij samen drinken een liefdesdrankje blijkt te zijn. Wanneer Mark van Cornwall achter hun geheime affaire komt eindigt het verhaal in een tragedie. Tristan raakt dodelijk verwond en Isolde sterft van verdriet.

Odysseus en Penelope

Odysseus en Penelope

9-Paolo-and-Francesca

DE ODYSSEE

De verwoesting van Troje betekende niet het einde van de avonturen van de Griekse helden. De Grieken vertelden vele mythische verhalen over ieders terugkeer naar huis. Het beroemdste verhaal is ongetwijfeld Homeros’ grote epos ‘de Odyssee’, dat genoemd is naar de held van dat verhaal, Odysseus (die door de Romeinen Ulixes werd genoemd). De Grieken zouden bij hun verwoesting van Troje de altaren van de stad ontheiligd hebben, waardoor de goden kwaad werden en stormen deden opwaaien die de Griekse vloot bij het uitvaren uiteensloegen. Veel helden kwamen in Italië of Afrika terecht voordat zij Griekenland bereikten.

95832-004-AB7DA863
Nadat de schepen van Odysseus en zijn gezellen gescheiden waren geraakt van de vloot, bereikten zij de stad van de Kikonen, die ze verwoesten. Een volgende storm slaat de schepen uit de koers en zij komen terecht in een wereld van monsters en heksen. Odysseus komt eerst aan in het land van de Lotuseters, die enkelen van zijn mannen lotusbloemen te eten geven, waardoor zij hun geheugen kwijtraken, en die zo’n slaapzucht veroorzaken dat degenen die de bloemen gegeten heb ben, naar de schepen teruggedragen moeten worden. Het vol gende avontuur vindt plaats op het eiland dat bewoond wordt door de Kyklopen, eenogige monsters die in grotten wonen en geen wetten of maatschappelijk stelsel kennen. Odysseus neemt wat wijn en enkele leden van zijn bemanning mee en gaat het eiland verkennen. In een grot vindt hij tekenen die erop wijzen dat er schapen worden gehoed. Odysseus wil met alle geweld en tegen het advies van zijn bemanningsleden blijven om de herder te ontmoeten.

front

Dit is de Kykloop Polyphemos, die terugkeert met zijn kudde en, als hij eenmaal in de grot is, de ingang met een enorm rotsblok versperd. Hij ontdekt de Grieken en eet twee van hen rauw als avondeten en nog eens twee als ontbijt. De Grieken kunnen niet ontsnappen, omdat de Kykloop de enige is die het rotsblok kan verplaatsen. Maar Odysseus, slim als hij is, heeft een plan. Met behulp van de wijn voert hij de Kykloop dronken en geeft hem, wanneer hij naar zijn naam gevraagd wordt, als antwoord: ‘Niemand’. Als de Kykloop dronken in slaap valt, maakt Odysseus hem blind met behulp van een heet gemaakte, houten paal.

penny

Polyphemos schreeuwt om hulp en enkele andere Kyklopen komen vragen naar de oorzaak van zijn pijn. Hij antwoordt hen: ‘ “Niemand” doet me pijn!’ De andere Kyklopen nemen aan dat er niets aan de hand is en gaan weg, waarna Odysseus ieder van zijn mannen vastbindt aan de onderkant van een schaap, terwijl hij zich zelf vastklampt aan de buik van een ram. Als de blinde Kykloop ’s ochtends zijn schapen uitlaat, ontsnappen de Grieken. Vanaf zijn schip hoont Odysseus de Kykloop, die hem vervloekt. De zeegod Poseidon (Romeinse naam Neptunes), de vader van Polyphemos, hoort zijn zoon en wil ervoor zorgen dat Odysseus voor eeuwig over de zee zal zwerven (helaas voor Poseidon krijgt oppergod Zeus er na een tijdje schoon genoeg van en zorgt ervoor dat Odysseus ‘slechts’ tien jaar over zijn terugreis doet).

sandysba9

Een volgend avontuur vindt plaats op het eiland van Kirke, een tovenares. De helft van de bemanning van Odysseus gaat naar het paleis van Kirke in het bos, waar wolven, beren en leeuwen als tamme dieren aan het spelen zijn. Kirke nodigt hen binnen en geeft hen een vergiftigde drank, waarna zij hen in varkens verandert en hen opsluit in een hok. Eén bemanningslid is buiten gebleven; hij keert terug en vertelt Odysseus over deze nieuwe ramp. Met behulp van Hermes (Romeinse naam Mercurius), de boodschapper, en een toverplant wordt Odysseus immuun voor de toverspreuken van Kirke en hij dwingt haar zijn mannen te bevrijden. De bemanning blijft op het eiland voor een jaar van feestelijkheden en Kirke geeft Odysseus raad voor het verdere verloop van zijn tocht, omdat zij hem wel aantrekkelijk vindt. Eerst moet hij naar de onderwereld gaan om de ziener Teiresias te vragen hoe hij thuis moet komen. Teiresias zegt Odysseus naar een land te gaan dat de zee niet kent en een offer te brengen aan Poseidon. Dit land is de onderwereld, en tijdens zijn verblijf daar ziet Odysseus de grote helden en heldinnen uit het verleden. Ook ziet hij hoe de grote zondaars gestraft worden. Hij ontmoet er onder andere zijn medehelden uit de Trojaanse oorlog, Achilles en Ajax.

odyssee1

Vanuit de onderwereld reist Odysseus langs het eiland van de Sirenen, monsters met het lichaam van een vogel en het hoofd van een vrouw, wier onweerstaanbare gezang zeelieden verlokt tot een zekere dood (de Sirenen worden ook vaak afgebeeld als zeemeerminnen). Odysseus ontkomt aan de betovering door zich volgens de raad van Kirke vast te laten binden aan de mast, terwijl zijn mannen verder roeien, hun oren dichtgestopt met was.

Odysseus1

De held en zijn bemanning weten, niet geheel ongedeerd, langs de twee zeemonsters Skylla en Charybdis te komen en bereiken uiteindelijk Thrinakia, het eiland van de Zon (Helios, de zonnegod). Kirke heeft hen gewaarschuwd de runderen van de Zon niet op te eten, maar het schip kan door windstilte niet wegvaren en de bemanningsleden kunnen geen weerstand bieden aan hun honger en doden de runderen.

telemachpenelop

Het vlees blijft, terwijl het aan het spit gebraden wordt, loeien en de huiden van de runderen liggen over de grond te kronkelen alsof ze leven. In zijn woede vernietigt de Zon het schip en álle bemanningsleden, behalve Odysseus, die de schipbreuk overleeft en op het eiland van Kalypso belandt. Deze houdt hem acht jaar lang in een grot als haar onwillige partner. Odysseus wordt tenslotte bevrijd door de tussenkomst van zijn beschermgodin Athena, godin van de wijsheid. Hij bouwt een vlot en komt daarmee aan in het land van de Phaiaken, een heerlijk en wonderbaarlijk vruchtbaar gebied waar de mensen hem zeer overvloedig onthalen. Hun koning, Alkinoös, stuurt Odysseus naar huis met een toverschip dat beladen is met geschenken.

painting-penelope

Wanneer Odysseus eindelijk terug is op zijn eiland Ithaka, ontdekt hij dat zij n vrouw Penelope al jaren belaagd wordt door lompe vrijers. Penelope heeft altijd geweigerd te geloven dat Odysseus dood is, maar kan de inmiddels erg ongeduldige vrijers niet langer met behulp van haar listen op een afstand houden. De vermomde Odysseus beproefd eerst de trouw van zijn gezin en de bewoners van Ithaka. Vervolgens doodt hij met de hulp van zijn zoon Telemachos en zijn trouwe bedienden de vrijers; en na twintig jaar zijn Odysseus en Penelope herenigd.
‘De Odyssee’ eindigt met een viering van de heldendaden van de dolende held, en van het gezin en de waarden van het gezin. Voor de Grieken ontleende het werk aan deze laatste boodschap zijn grote morele betekenis.

penelope1

Napoleon Bonaparte en Joséphine de Beauharnais

De grote liefde van Napoleon Bonaparte
61eff05447dc500999103d0fdbe4c044

Wellicht het meest bekende en tot de verbeelding sprekende echtpaar uit de wereldgeschiedenis is Napoleon Bonaparte en Joséphine de Beauharnais. Hun levens en relatie werden de inspiratiebronnen voor boeken en films. Hun liefde leek intens te zijn, en Napoleon werd op slag verliefd op deze mooie vrouw toen hij haar voor de eerste keer ontmoette.
Maar wie was zij in werkelijkheid? Wie was deze Joséphine op wie Napoleon verliefd werd? Schilderijen en gravures tonen een knappe donkerharige vrouw met een vriendelijke uitstraling, en volgens de overlevering stond zij ook bekend als een hartelijke innemende vrouw, die zeer prettig in de omgang was.
800px-Bernadottefamilie

Joséphine Keizerin van Frankrijk. Bron:www.wikipedia.org

Jeugd en eerste huwelijk

Joséphine de Beauharnais werd als Marie-Josèph-Rose Tascher de la Pagerie in 1763 geboren op het Caribische eiland Martinique als oudste dochter uit een verarmde Franse kolonistenfamilie. Na haar werden nog twee dochters geboren Catharine-Désirée en Marie-Francoise (Manette). Haar ouders heetten Joseph Tascher de la Pagerie en Rose-Claire des Vergers de Sanois. Vader Joseph had nog als page gediend aan het Franse hof en keerde als jongeman terug naar Martinique als aide-de-camp van de Franse gouverneur. Als kind werd zij liefkozend Yeyette genoemd, en ondanks dat het gezin allesbehalve rijk was, was zij niet ongelukkig en blij met eenvoudige dingen. Ze had van jongs af aan een grote liefde voor bloemen, dieren en mensen, en zij was later ook bekend om haar innemende en hartelijke karakter. Als jong meisje droomde zij er al van om naar Parijs te gaan, en die droom zou ook inderdaad in vervulling gaan.
Op 16 jarige leeftijd trouwde Marie-Rose, zoals Joséphine toen nog genoemd werd, met de 19 jarige Alexandre de Beauharnais. Het door haar tante Edmée Tascher de la Pagerie gearrangeerde huwelijk was ongelukkig, want de twee echtelieden verschilden te veel van karakter en instelling. In de ogen van haar echtgenoot Alexandre was Marie-Rose te weinig ontwikkeld, iets wat hij haar herhaaldelijke keren verweet. Hij schaamde zich voor haar onwetendheid en geringe opleiding. Ook werd Marie-Rose danig verwaarloosd door Alexandre, die het met de huwelijkse trouw niet al te nauw nam. Uit dit huwelijk werden in 1781 zoon Eugène en in 1783 dochter Hortense geboren. De verwijdering tussen Alexandre en Marie-Rose werd steeds groter, en uiteindelijk verliet Marie-Rose de echtelijke woning. De aanleiding hiervoor waren de door Alexandre’s vriendin Laure de Girardin verspreide geruchten dat Alexandre niet de biologische vader van Hortense zou zijn. Uiteindelijk volgde er een scheiding van tafel en bed.
Tijdens hun huwelijk brak in 1789 de Franse Revolutie uit en werd Alexandre generaal van het Rijnleger. Later werd hij ervan beschuldigd dat hij zijn mannen opzettelijk had laten capituleren bij Mainz en werd hij in 1794 uiteindelijk onthoofd door de guillotine. Ook Marie-Rose werd gevangen genomen en na de val van Robespierre weer bevrijd. Vervolgens werd zij de maîtresse van de antiroyalistische staatsman, lid van de Nationale Conventie en luitenant Paul Barras.

4dcfff3b57b70e8cff4df526973b7753
Ontmoeting en Huwelijk met Napoleon Bonaparte

In 1795 ontmoette Marie-Rose Napoleon Bonaparte. De aanleiding voor de ontmoeting was de wet die burgers verbood om wapens in huis te hebben. Marie-Rose herinnerde zich dat zij Alexandre’s degen in huis had, en wilde deze ook inleveren. Dit zeer tegen de zin van haar zoon Eugène, die diep gekrenkt was door deze belediging aan de nagedachtenis van zijn vader, en daarvan danig overstuur raakte. Marie-Rose koos zijn partij en vroeg toestemming om de degen te mogen houden, een besluit dat echter niet op eigen houtje door de plaatselijke ambtenaar mocht worden genomen. Alleen generaal Bonaparte kon een dergelijke gunst bewijzen. Eugène stormde vervolgens naar het hoofdkwartier van de generaal en hij kreeg uiteindelijk een onderhoud met Napoleon Bonaparte, die ontroerd was door de trouw van de 14 jarige Eugène aan zijn vader. Hij streek met de hand over zijn hart en overhandigde uiteindelijk de degen aan Eugène. Enkele dagen later kwam Marie-Rose Napoleon hiervoor persoonlijk bedanken op zijn hoofdkwartier. Bij Napoleon was het liefde op het eerste gezicht, en al spoedig noemde hij Marie-Rose Joséphine omdat hij dat romantisch vond klinken. Hij schreef haar vele liefdesbrieven. Bij Joséphine was nog geen sprake van liefde op het eerste gezicht, maar die zou in de loop der jaren groeien. Op 9 maart 1796 trouwden Napoleon en Joséphine in het stadhuis te Parijs, en de huwelijksvoltrekking was minstens net zo ongewoon als het bruidspaar. De bruidegom, die aan geen tijd meer had gedacht tijdens zijn voorbereidingen voor de veldtocht in Italië, stormde pas uren later binnen en kon het huwelijk eindelijk worden voltrokken. Enkele dagen later verliet Napoleon zijn kersverse bruid om op veldtocht in Italië te gaan.

tumblr_lmqrfgYL9X1qeu6ilo1_500
Ook de eerste huwelijksnacht was op zijn zachts gezegd nogal ongewoon, want tot zijn grote frustratie moest Napoleon het bed delen met het humeurige bijtgrage hondje Fortuné van zijn geliefde Joséphine. Ondanks de eis van de bruidegom om de hond te verwijderen, hield de bruid voet bij stuk en stelde resoluut dat Napoleon maar ergens anders moest slapen als hij het er niet mee eens was. Uiteindelijk bleven zowel hond Fortuné en Napoleon, en als dank beet Fortuné zijn nieuwe baasje in zijn enkel. Het hondje zou later jammerlijk aan zijn einde komen door toedoen van de bloedhond van de kok, die Fortuné doodbeet. Na Fortuné volgden meerdere honden en andere dieren, want Joséphine was een groot dierenliefhebster. Dit in tegenstelling tot Napoleon, die niet van honden en katten hield, en tussen hem en Fortuné kwam het nooit meer goed.

Image autorisée à Soline Massot Musée Marmottan Monet par Soline Massot Detail de l'image :  Numéro d'oeuvre : RMN512364 Cote cliché : 13-517917 N° d’inventaire : M.M.40.47.8947 Fonds : Peintures Titre : Jeune femme dans un sous bois Crédit photographique : (C) RMN-Grand Palais / Franck Raux Période : 19e siècle, période contemporaine de 1789 à 1914 Technique/Matière : huile sur toile Hauteur : 1.930 m. Longueur : 1.280 m. Localisation : Rueil-Malmaison, châteaux de Malmaison et Bois-Préau Conditions d'utilisation : Maria Teresa Caracciolo / Antonin Macé de Lépinay - Les  sœurs de Napoléon : Elisa, Pauline, Caroline - 20/9/2013 - Type de facturation : x Achat InternetSupport : Edition de livresTirage : 4001 à 10.000Territoire : un pays/une seule langue - JPEG - 2048X3072 pixels  © RMN / Réunion des Musées Nationaux

Image autorisée à Soline Massot Musée Marmottan Monet par Soline Massot
Detail de l’image :
Numéro d’oeuvre : RMN512364
Cote cliché : 13-517917
N° d’inventaire : M.M.40.47.8947
Fonds : Peintures
Titre : Jeune femme dans un sous bois
Crédit photographique : (C) RMN-Grand Palais / Franck Raux
Période : 19e siècle, période contemporaine de 1789 à 1914
Technique/Matière : huile sur toile
Hauteur : 1.930 m.
Longueur : 1.280 m.
Localisation : Rueil-Malmaison, châteaux de Malmaison et Bois-Préau
Conditions d’utilisation : Maria Teresa Caracciolo / Antonin Macé de Lépinay – Les sœurs de Napoléon : Elisa, Pauline, Caroline – 20/9/2013 – Type de facturation : x Achat InternetSupport : Edition de livresTirage : 4001 à 10.000Territoire : un pays/une seule langue – JPEG – 2048X3072 pixels
© RMN / Réunion des Musées Nationaux

De Keizer en Keizerin van Frankrijk
8110968425_917d633063_b
Op 2 december 1804 kroonde Napoleon zichzelf en Joséphine tot keizer en keizerin van Frankrijk. De druk om een troonopvolger op de wereld te zetten, werd steeds groter op Joséphine. Het huwelijk van Napoleon en Joséphine bleef echter kinderloos, en dat leidde uiteindelijk tot een echtscheiding in 1809. Napoleon hertrouwde in 1810 met de jonge Marie Louise van Oostenrijk, en in 1811 werd uit dit huwelijk de felbegeerde erfgenaam Frans Karel Jozef (Napoleon II) geboren.
Op 29 mei 1814 overleed Joséphine als gevolg van longontsteking in het kasteel Malmaison, waar zij woonde met Napoleon Bonaparte. Na haar overlijden erfde haar zoon Eugène Malmaison. Sinds 1904 is Malmaison eigendom van de Franse staat en is het in gebruik als museum ter ere van wellicht het meest beroemde echtpaar uit de geschiedenis Napoleon en Joséphine Bonaparte-de Beauharnais.

 

circa 1800:  Corsican born soldier and Emperor of France, Napoleon Bonaparte (1769 - 1821) and his wife Josephine De Beauharnais (1763 - 1814).  (Photo by Spencer Arnold/Getty Images)

circa 1800: Corsican born soldier and Emperor of France, Napoleon Bonaparte (1769 – 1821) and his wife Josephine De Beauharnais (1763 – 1814). (Photo by Spencer Arnold/Getty Images)

Napoleon en Joséphine waren qua karakter en instelling twee absolute tegenpolen. Hoewel Joséphine een beperkte schoolopleiding had genoten, ontwikkelde zij zich tot een vrouw met een hoge emotionele intelligentie die op uitstekende wijze met mensen om kon gaan. Met haar vriendelijke en warme persoonlijkheid nam zij de meest uiteenlopende mensen voor zich in. Behalve dan Napoleon’s moeder Madame Mère Laetitia en de andere Bonapartes, die om allerlei redenen niet gesteld waren op Joséphine. Zij werd tot haar verdriet niet geaccepteerd door de familie, met wie de verstandhouding zeer moeizaam bleef. Napoleon was daarentegen in sociaal opzicht zeer onbeholpen, en blonk bepaald niet uit in prettige en tactische omgangsvormen. Hoewel er zeker sprake was van wederzijdse genegenheid en liefde, was het huwelijk van Napoleon en Joséphine allesbehalve een sprookjeshuwelijk. Hun karakters verschilden enorm, en Napoleon nam het met de huwelijkse trouw ook niet altijd even nauw. Hij had verschillende buitenechtelijke relaties, waaruit ook kinderen werden geboren. Ook stond Joséphine niet bepaald bekend om haar spaarzaamheid, en gaf zij veel geld uit, dat zij vooral waardeerde om de dingen die zij er van kon kopen, voor zich zelf en anderen. Dit dikwijls tot grote ergernis van Napoleon. Ondanks hun grote karakterverschillen was Joséphine de grote liefde van Napoleon Bonaparte, en hadden zij een weliswaar stormachtig maar ook een goed huwelijk.

Bronnen:
www.wikipedia.org

f5049abc29b0af91eccae02f6dec53c3

Hortense
de vergeten koningin van Holland

(Dochter van Josephine en later de stiefdochter van Napoleon)

door: Thera Coppens
verschenen in Cachet: nr 35 juni-september 2006 (dit nummer gewijd aan het Koninkrijk Holland is te bestellen bij info@zilverbank.nl zie verder: http://www.cachet-magazine.nl

Op 10 april 1783 werd in Parijs een meisje geboren. De moeder gaf haar de naam van een exotische bloem: Hortense. Niets wees er op dat de kleine Hortense de Beauharnais de stiefdochter werd van de keizer van Frankrijk en dat ze in 1806 tot koningin van Holland zou worden verheven.

petitehortense
Zelden heeft de historie zo’n grillig spel gespeeld met een vrouw, die levenslang op zoek was naar een rustige plek om haar artistieke gaven te ontplooien. En weinigen werden zozeer belasterd als zij. In ballingschap begon ze aan haar mémoires om zich te verdedigen tegen de lasterpraat die internationaal over haar was verspreid. Sommige boze geruchten zijn zo hardnekkig, dat ze tot op de dag van vandaag in naslagwerken zijn terug te vinden.
Wie was de ware Hortense de Beauharnais, de eerste koningin van Holland en moeder van keizer Napoleon III van Frankrijk?

Kleuterjaren op Martinique
Alexandre de Beauharnais had Rose, zijn bruid, nooit gezien. Zijn huwelijkscontract was al door de wederzijdse families getekend toen in de haven van Brest hun eerste ontmoeting plaats vond. Het meisje was in de Franse koloniën uit blanke ouders van verarmde adel geboren en gold als een creoolse. Creolen stonden in de Parijse salons onder het régime van Louis XVI bekend om hun gebrek aan omgangsvormen en domheid. De verbintenis bleek dan ook vanaf het begin een mislukking. Na de geboorte van hun zoon Eugène raakte de jonge markiezin Rose de Beauharnais in een vluchtige, liefdeloze omhelzing voor de tweede maal zwanger. Haar man weigerde te geloven dat hij de vader was van de kleine Hortense en eiste een echtscheiding. Zijn ex-vrouw moest zich terugtrekken in een vrouwenklooster, waar ze omgeven werd door lotgenoten. Rose nam snel de verfijnde manieren over van de Parijse adellijke dames en maakte er door haar beminnelijkheid vele vriendinnen.
Toen ze besloot om haar moeder te gaan bezoeken, nam ze haar dochtertje mee. Zo bracht Hortense haar kleuterjaren door op de plantage van haar grootmoeder op Martinique. Met haar blauwe ogen en blonde krullen oogstte ze de bewondering van de negerslaven, die haar in verrukking brachten met hun ritmische dansen en gezang. Hier ontwikkelde de muzikale Hortense het talent om op onbevangen wijze de ballet- en zangkunst te beoefenen. Haar stiefvader Napoléon zou haar later vol bewondering ‘Notre Terpsichore’ noemen.

IMG_1634

Stiefvader Napoleon
Bij het uitbreken van een slavenopstand vluchtten moeder en dochter naar Parijs, waar de Franse Revolutie een einde had gemaakt aan het koningschap van Lodewijk XVI en Marie Antoinette, die beiden op het schavot de dood vonden. In de hel van de Terreur werden Hortenses adellijke vader en moeder gevangen genomen. Hortense en haar broertje Eugène zwierven alleen door Parijs. Alexandre de Beauharnais was een van de duizenden slachtoffers die onder de guillotine de dood vond. Maar Rose de Beauharnais werd vlak voor haar gang naar het schavot op vrije voeten gesteld. Nu stond ze als weduwe met twee kleine kinderen berooid op straat.
Om de verschrikkingen van de Revolutie zo gauw mogelijk te vergeten en nog wat van haar jonge leven te genieten, stortte de weduwe de Beauharnais zich in het Parijse uitgaansleven. Hortense genoot op het bekende meisjespensionaat van Mme Campan in Saint-Germain-en-Laye een uitstekende opleiding. Ze leerde er naast de gebruikelijke vakken ook musiceren, dansen, toneelspelen en kreeg schilder- en tekenlessen van Jean Baptiste Isabey. Hortense blonk overal in uit. Een grote gebeurtenis in haar kinderleven was, dat ze gekozen werd tot Braafste Kind van de School en als onderscheiding een kunstroos mocht dragen. Maar haar moeder had geen tijd om haar te komen bewonderen. Rose benutte al haar charmes om de gunsten te verwerven van de nieuwe, politieke machthebbers. Ze kleedde zich extravagant, richtte haar huurhuis kostbaar in en zocht minnaars om haar schulden af te betalen. Op een dag stelde ze haar dochter tijdens een diner voor aan een intens bleke generaal: Napoleon Bonaparte afkomstig van het eiland Corsica. Hortense mocht hem niet en dat liet ze merken ook.
De 28-jarige militair veranderde de naam van de nu 32-jarige Rose in Joséphine en bepaalde de rest van hun bestaan. Buiten medeweten van haar kinderen trouwden ze. Terwijl hij op veldtocht ging naar Italië en daar de ene overwinning na de andere behaalde, trachtte hij zijn stiefdochter voor zich te winnen door het zenden van parfums, horloges, juwelen en brieven. Ze was nog altijd boos omdat hij het hart van haar moeder had gestolen en antwoordde hem op bitse toon. Napoléon schreef terug: ‘Ik heb je vriendelijke briefje ontvangen (..) je bent een ondeugend, een erg ondeugend meisje! (..) En dan, wat weet je heel goed, jouw moeder is met geen andere vrouw ter wereld te vergelijken. (..) Als iets mijn geluk haar te mogen toebehoren groter kon maken dan zouden het de zoete plichten zijn, die nu ten opzichte van jullie op mij rusten. Ik zal voor jullie voelen als een vader en jullie zullen van mij houden als van je beste vriend.’

NapoleonBernardpas
Gedwongen huwelijk
De ster van Napoléon Bonaparte steeg snel. Hij keerde triomfantelijk terug uit Italië en reisde vervolgens met zijn troepen, vergezeld door een stoet geleerden en kunstenaars naar Egypte. Bij terugkeer in Parijs waagde hij een staatsgreep, wierp het bewind omver en verhief zich tot consul en later tot Eerste Consul. Hij bezat een bijna koninklijke macht. Joséphine verhuisde met Napoléon van haar huis in de Rue de la Victoire naar het paleis van Luxemburg en later naar de Tuilerieën. Hortense werd tegen haar zin telkens door Joséphine van het pensionaat naar Parijs ontboden om deel te nemen aan luxe banketten, bals en recepties. Ze maakte deel uit van het bruisende gezelschap rond Napoléon, dat spoedig het karakter kreeg van een hofhouding.
De weekenden bracht het gezin van de Eerste Consul door op Chateau Malmaison. Moeder en dochter waren onafscheidelijk en spraken voortdurend over de inrichting, de tuinaanleg en kunstaankopen. Joséphine was onverzadigbaar in het kopen van schilderijen van o.a. Girodet, Gérard, David, Isabey en Gros. Van de Italiaanse beeldhouwer Canova kocht ze bevallige sculpturen. Ze liet sprookjesachtige tuinen aanleggen met glazen kassen, waarin ze exotische bloemen- en planten kweekte. Om Hortense de kans te geven haar passie voor het toneel te ontplooien, liet Joséphine een theater bouwen waarin haar dochter applaus oogstte voor haar fantasievolle balletten en toneeluitvoeringen. Ze speelde pianoforte en harp en zette later in de Tuilerieën grote hofballetten op, die heel Parijs in verrukking brachten.
Toen Hortense de huwbare leeftijd bereikte, stelde Joséphine haar voor te trouwen met Louis Bonaparte, de jongere broer van Napoleon. Hun kinderen zouden het bloed van Bonaparte en de Beauharnais in zich verenigen. Omdat Joséphine haar man in vele huwelijksjaren nog steeds geen nakomelingen en opvolgers had geschonken, kon ze haar positie daarmee redden. Hortense schrok; ze was verliefd op een ander en bovendien had ze een afkeer van de sombere Louis, die iedereen met zijn eeuwige klachten verveelde. Maar Hortense zou in haar hart levenslang haar best doen om het Braafste Kind van de School te zijn en ze stemde tegen haar zin in toe. Louis voelde zich evenmin aangetrokken tot Hortense maar ook hij deed zijn plicht. In januari 1802 werd het onontkoombare en ongelukkige huwelijk gesloten. Precies negen maanden later bracht Hortense haar eerste kind ter wereld. Het was een zoon en haar stiefvader bepaalde, dat hij Napoleon Charles Bonaparte zou heten. Joséphine straalde; haar positie aan de zijde van de Eerste Consul leek gered.

moz-screenshot-461
Koningin Hortense met de prinsen Napoleon Louis en Louis Napoleon door Gérard. Particuliere collectie, Parijs Photo RMN

Hortense, koningin van Holland
Met onstuitbare eerzucht zette Napoleon plannen op om heel Europa aan de macht der Bonapartes te onderwerpen. In december 1804 kroonde hij zichzelf en Joséphine in de Notre Dame tot keizer en keizerin van Frankrijk. Prinses Hortense stond erbij, in een prachtige empire japon bezaaid met diamanten. Ze hield haar zoon Napoleon Charles – troonopvolger van de keizer – aan de hand. Bijna alle broers en zusters van de keizer kregen een kroon. Zijn jongere broer Louis Bonaparte moest met Hortense koning en koningin van Holland worden. Hortense, die in oktober 1803 haar tweede zoon Napoleon Louis ter wereld bracht, was wanhopig toen ze het nieuws vernam: ‘Geloof je echt dat men ons naar Holland wil sturen? ‘schreef ze haar broer Eugène, ‘Ik kan er niet aan denken zonder dat de tranen in mijn ogen springen. Mijn God, ik zal ik zal er nog van verdriet aan sterven!’
Moest ze haar moeder in de steek laten, die geen dag zonder haar kon? Maar Napoléon negeerde haar klachten. In juni 1806 wierp de nieuwe koningin vanuit haar rijtuig een eerste blik op het met erebogen versierde Den Haag. Tegenover haar zat haar man die zich vanaf dat ogenblik Lodewijk Napoleon noemde, met twee prinsjes op schoot. De Haagsche Courant berichtte: ‘De Koningin had een bruinachtig zijden kleed aan, hoogstdezelve was met paarlen en diamanten in het haar gekapt.’
Nu het koningschap een feit was, besloot Hortense er het beste van maken. Ze vertelde de vriendelijke, Hollandse admiraal VerHuell dat ze ernaar verlangde door de Hollanders geliefd te worden, zodat ze haar alles konden vergoeden dat ze in Frankrijk achter moest laten.
Huis ten Bosch waarin het gezin zijn intrek nam, zag er nogal verwaarloosd uit. Het interieur herinnerde Hortense vooral aan de Oranjes, die het paleis tot 1795 bewoonden. De laatste stadhouder Willem V leefde in ballingschap in Duitsland. De wandschilderingen in de balzaal vertelden nog over de heldendaden van zijn voorouders.
De koning begon direct aan kostbare verbouwingen. Hij werkte met koortsachtige ijver aan de wederopbouw van het koninkrijk. In korte tijd bracht hij op allerlei gebieden grote verbeteringen. Het volk begon te houden van zijn koning, die met zijn been sleepte en daarom Lamme Loetje werd genoemd. En Lodewijk Bonaparte hield van Holland, dat zijn enige grote liefde werd. Zijn huwelijk betekende ook voor hem een ramp. Met zijn ziekelijk jaloerse natuur liet hij de koningin bespioneren, opende haar brieven en verbood haar tijdens hofbals te dansen. Ze mocht niet meer zingen en pianospelen in het openbaar en leefde als een gevangene in haar appartementen. Kort voor een staatsbezoek aan Rotterdam kwam het tot een hooglopende ruzie in Huis ten Bosch. In deze stemming begaf het paar zich op 2 juli 1806 naar de stad Rotterdam, waar een feestelijke ontvangst was voorbereid. De krant deed er verslag van: ‘Een ereboog versierde de brug (..) Voor het Regthuis hing een Kroon met vier guirlandes; overal waaiden de vlaggen, en iedere ingezetenen betoonde zijne vreugde over deze gebeurtenis.’ Hortense sloeg de geestdrift van het volk met verbazing gade: ‘Het is overal het zelfde,’schreef ze in haar mémoires, ‘de verandering stemt vreugdevol, men verwacht het geluk van het nieuwe.’
Tijdens een onweersachtige nacht van 4 op 5 mei van het jaar 1807 werd Hortense door een groot verdriet getroffen: op Huis ten Bosch stierf de kleine kroonprins Napoleon Charles aan kroep. Hortense die aan zijn bedje zat, werd in shocktoestand naar haar moeder in Frankrijk gebracht.

posthuumprinsje
Hortense in Utrecht, Amsterdam en Het Loo
In een kuuroord in de Pyreneeën probeerde ze op krachten te komen. Daar maakte ze uitputtende bergwandelingen en waagde ze zich op de hoogste gletchers en toppen, om dichter bij haar kind te zijn, dat zich in de hemel bevond. Koning Lodewijk Napoleon vond in Holland enige troost. Willem Bilderdijk dichtte vol medeleven:

‘ Zink, ja, in tranen! Ja! Uw Koning-zelf zinkt neder,
En smelt in weemoed; hy, voor andrer leed zoo teder!
Zoo hulp-, zoo troostrijk! Hem, hem mangelt hulp en troost,
En roerloos staart zijn oog op ’t lijkjen van zijn kroost.’

De koning ondernam een laatste poging om zijn huwelijk te redden. Hij trok naar Frankrijk en ontmoette zijn vrouw in Toulon. Daar vond in een logement een korte verzoening plaats. Hortense raakte voor de derde maal zwanger. Lodewijk heeft nooit geloofd dat dit kind van hem was. En in het koninkrijk Holland waar iedereen van het slechte huwelijk op de hoogte was, verspreidde zich het gerucht dat admiraal VerHuell het kind had verwekt. Hoewel VerHuell Den Haag al een jaar niet had verlaten, begon Lodewijk Napoleon er zelf in te geloven. Hij keerde alleen naar zijn koninkrijk terug. Den Haag beviel hem niet langer. Hij liet een groot aantal huizen in Utrecht afbreken om er een nieuw, koninklijk paleis te bouwen. Het kostbare project was nauwelijks voltooid of hij veranderde van gedachten en besloot Amsterdam tot de hoofdstad van Holland te maken en in het stadhuis op de Dam te gaan wonen. Welgezinde staatslieden ontraadden het hem met klem. Het bouwwerk uit de Hollandse Gouden Eeuw was met zijn enorme marmeren hal en ijskoude gangen volstrekt onbewoonbaar. De koppige Lodewijk Napoleon wist van geen wijken en de metselaars en timmerlieden, meubelmakers en stoffeerders gingen aan het werk.
Inmiddels had Napoleon besloten zich in het belang van Frankrijk van Joséphine te laten scheiden. De plechtigheid vond in december 1809 in Parijs plaats. De keizer hertrouwde met de dochter van de keizer van Oostenrijk: Marie Louise, die hem spoedig een zoon schonk.
Napoleon die Hortense als zijn dochter bleef behandelen, eiste dat ze zich met haar man verzoende en terugkeerde naar het koninkrijk Holland. Ze begaf zich ongelukkig met de kleine Napoleon Louis naar Utrecht. Haar jongste zoon Louis Napoleon moest ze in Parijs achterlaten.
In haar appartementen aan de Drift leidde Hortense een teruggetrokken en ziekelijk bestaan. Tijdens een militaire parade op de binnenplaats vertoonde ze zich aan het volk, waarbij de Domklokken luidden en iedereen juichte. De heilige Mis in de hofkapel met gloednieuw kerkzilver en schitterende koorzangen raakte Hortense diep. Na de paasdagen van 1810 besloot de koning echter met zijn gezin Utrecht te verlaten en zich naar de nieuwe hoofdstad te begeven. Bij haar intocht in Amsterdam was de koningin zo zwak, dat de burgers die door het raampje van haar rijtuig gluurden riepen: ‘Koningin misérable! Notre pauvre reine! ’ Haar uiterlijk verbaasde iedereen. Men had gehoord dat de koningin in Parijs een lichtzinnig leven leidde. Maar haar verschijning beantwoordde niet aan het beeld van een frivole vrouw.
‘Het paleis in Amsterdam was vroeger stadhuis geweest en had een zeer mooi interieur, ‘ schreef Hortense in haar mémoires, ‘De koning had er alles aan gedaan om het te verfraaien maar men kon zich binnen geen triester woonoord voorstellen, (..) Mijn Hollandse hofdames leken me heel aardig maar ik kende ze nauwelijks; het grootste deel was nieuw. Ik bracht dus mijn dagen al lezende door, alleen in mijn appartement. Men waarschuwde me laat in de middag, dat de koning me aan tafel verwachtte; ik kwam. Tijdens de maaltijd sprak hij geen woord tegen me. Na het eten liet de koning zijn vingers over de openstaande piano wandelen. Hij trok zijn zoon op schoot, knuffelde hem, nam hem mee op het balkon dat op het plein uitkeek. Als het volk hen zag, klonk er gejuich. De koning kwam weer binnen, ging opnieuw achter de piano zitten, reciteerde enkele Franse verzen of neuriede een wijsje. Ik zat op een stoel maar te kijken naar wat zich in de kamer afspeelde, zonder een woord uit te brengen. Ik trok me om 9 uur terug nadat ik hem goedenacht had gewenst. Dat was het enige woord dat we wisselden. Zo verliepen mijn dagen in Amsterdam.’
Na enkele weken was koningin Hortense zo ziek, dat ze vreesde te sterven. In de zomer van 1810 vroeg ze de koning voorzichtig verlof naar Paleis Het Loo te mogen gaan. Hij stemde met tegenzin toe maar hield haar zoon bij zich. Na een kort verblijf op de Veluwe vertrok ze met haar gevolg naar Plombières om te kuren. Ze zou Holland nooit terugzien.
Haar man abdiceerde een maand later en benoemde in zijn paleis Welgelegen te Haarlem haar oudste zoon tot troonopvolger: koning Lodewijk Napoleon II. Het vijfjarige kind heeft nog geen twee weken op de troon van Holland gezeten. Toen liet keizer Napoleon, die Holland bij het keizerrijk had ingelijfd, hem naar Parijs brengen.

De ondergang en verbanning van Napoleon
Napoleon die als een komeet omhoog was geschoten, beleefde nu zijn eerste nederlagen. De veldtocht naar Rusland in 1812 eindigde in een humanitaire ramp en in de Slag bij Leipzig leden zijn troepen een verpletterende nederlaag. De keizer werd naar het eiland Elba verbannen. Maar na 10 maanden wist hij te ontsnappen en heroverde zijn keizerstroon. Bij terugkeer in Parijs was niets meer hetzelfde: keizerin Marie Louise had Frankrijk met hun zoon verlaten. Joséphine was in Chateau Malmaison overleden. In de beroemde Honderd Dagen stond Hortense haar stiefvader als een keizerin terzijde. Ze bleef hem als een van de weinigen tot het laatste moment steunen. Toen hij na de Slag bij Waterloo naar Amerika wilde vluchten, werd hij onderweg door de Engelsen gevangen genomen en naar Sint Helena verbannen waar hij in 1821 overleed.
Hortense moest Parijs na de val van Napoleon binnen twee uur verlaten. Ze vluchtte met haar beide zonen de grens over en belandde uiteindelijk aan de oever van de Bodensee nabij Konstanz. Daar kocht ze een klein kasteel op een rots aan het water: Slot Arenenberg.
Ballingschap op Slot Arenenberg
In ballingschap begon ze aan het schrijven van haar omvangrijke mémoires. Haar huis werd een brandpunt van Franse cultuur. Ze componeerde en gaf haar romances uit. Ze tekende en schilderde. Beroemde kunstenaars werden door haar gefascineerd en brachten een bezoek aan de verbannen koningin. Franz Liszt speelde op haar piano, de jonge schrijver Alexandre Dumas lag aan haar voeten toen ze zijn lievelingsromance zong en de dichter Lord Byron kwam bij haar logeren.
In 1837 is de legendarische Reine de Hollande op 54-jarige leeftijd gestorven. De Nederlandse kranten wijdden slechts drie regels aan haar dood en begrafenis. Volgens haar laatste wens werd haar stoffelijk overschot van Arenenberg overgebracht naar het kerk van Rueil nabij Malmaison waar ze aan de zijde van haar moeder Josephine een eeuwige rustplaats vond.
Haar jongste zoon erfde de ambitie en kracht van de Bonapartes en keerde na het bewind van de Bourbons terug naar Parijs, waar hij werd verheven tot keizer Napoleon III. Als nationale hymne koos hij een van de meest geliefde romances die zijn moeder Hortense de Beauharnais componeerde: Partir pour la Syrie

zelfportretRH

Thera Coppens

– http://www.historisch-toerisme-bureau.nl/artikelen/hortense.htm

Orpheus en Eurydice

Orpheus en Eurydice

corot

Een liefdesverhaal uit de Griekse mythologieDoor het hele land werd de verrukkelijke zanger Orpheus geprezen. Hij was de zoon van de koning van Thracië en had van zijn moeder Calliope, de Muze van de dichtkunst, de gave van de zang geërfd, waarmee hij alle mensen in vervoering bracht. Apollo schonk hem een snareninstrument en wanneer Orpheus zijn gezang liet horen, kon niemand de goddelijke macht ervan weerstaan. Alle dieren in de natuur, de vogels zowel als de vissen, ook de bomen, ja zelfs de gevoelloze stenen bracht de onvergelijkelijke zanger in beweging met de tovermacht van zijn stem en van zijn snarenspel. Grenzeloos leek zijn geluk, toen hij Eurydice, de schoonste van de Najaden, als vrouw tot zich nam.

Edward_Poynter_-_Orpheus_and_Eurydice

Maar toch, hoe kort was dit geluk hun gegund! Toen de bekoorlijke nimf met haar speelgenoten op het groene veld ten dans ging, werd zij door een adder gebeten. Slechts een nietige wond had zij aan haar hiel, maar deze veroorzaakte Eurydice’s dood. Door smart overweldigd stond de zanger bij het lijk van zijn beminde vrouw. Een leven zonder Eurydice – zijn gedachten lieten het niet toe. Hij greep zijn lier die zo kort geleden nog de vrolijke bruiloftsliederen had begeleid; hij sloeg de snaren aan en liet zijn onnoemelijke smart tot de hemel doordringen. Het was of de natuur stilstond om zijn weeklacht niet te storen. Tam en gedwee omringden de wilde dieren van het woud de treurende zanger, en de bomen hielden hun ruisen in. Doch klacht noch smeekbede kon de dode doen wederkeren. Onverbiddelijk hield Hades haar in de ontoegankelijke onderwereld. Toch durfde Orpheus een plan te ondernemen, zoals voor hem nog geen mens bedacht had. Hij zou in de onderwereld afdalen en de heerser over de schimmen smeken zijn echtgenote aan hem terug te geven. “Hij kan mijn bede niet weigeren,” sprak hij bij zichzelf, “wanneer hij ziet hoe groot onze liefde is.” Bij het oord Taenarum was de poort die voerde naar de onderwereld; daardoor daalde Orpheus af. Ongehinderd door Cerberus, de schrikwekkende hellehond, die de ingang bewaakte, schreed hij door de rijen lichaamloze schimmen die zich langs de weg bevonden. Hij sloeg geen acht op de griezelige gedaanten die hem trachtten af te schrikken en trad voor de troon, waarop Hades aan de zijde van zijn gemalin Persephone als heerser over de doden zetelde.

orpheus-eurydice

Hoe zou Orpheus het strenge gemoed van deze god ontroeren? Hij nam zijn lier, sloeg de snaren aan en zong bij de goddelijke klanken: “O, gij die over de onderwereld heerst, aan wie wij sterfelijke mensen allen toebehoren, laat mij voor u treden, laat mij voor u de waarheid spreken. Geen ijdele nieuwsgierigheid voert mij hierheen in het duistere rijk, niet om de driekoppige hellehond Cerberus te boeien ben ik gekomen. De liefde brengt mij voor uw troon, de liefde voor mijn vrouw Eurydice, die mij zo wreed werd ontroofd. Een giftige slang heeft haar in de bloei van haar jeugd weggerukt. Hoe heb ik in mijzelf gestreden om de mateloze smart als een man te dragen. Maar de liefde is sterker, ik kan mij daartegen niet verzetten. Heeft niet de god van de liefde ook macht over het dodenrijk? Verhaalt men niet dat hij ook u, Hades, met Persephone heeft verenigd? Daarom smeek ik u, god van de onderwereld, hier in het oord der huivering smeek ik tot u: geef, geef mij Eurydice terug om haar leven te voltooien in het licht van de mensenwereld. Wij allen zijn in uw macht, en reeds na een korte levenstijd op aarde moeten wij naar onze uiteindelijke woning, het verblijf van allen tezamen. Kunt gij mij mijn bede niet inwilligen, dan ben ik besloten uw rijk nimmermeer te verlaten. Neem mij dan op voor altijd!”

orpheus-lamenting-eurydice
Toen gebeurde er in de onderwereld het uitzonderlijke, wat nog nooit was aanschouwd. De wezenloze schimmen luisterden naar de liefelijke klanken en weenden. Tantalus, die tot een vreselijke straf was gedoemd, vergat naar het steeds terugwijkende water te buigen. De Danaïden lieten haar eindeloze arbeid, het vullen van het doorzeefde vat, rusten, en Sisyphus zat op de steen, die hij volgens de wil van de goden met vergeefse moeite tegen de berg moest optorsen. Ja, zelfs de onverbiddelijke Eumeniden, die nog nooit door enig mensenleed waren bewogen, vergoten hete tranen van ontroering. Het koningspaar zelf was niet minder geroerd. Het was immers de eerste maal, dat een mens uit de bovenwereld – een mens van vlees en bloed – voor hen stond. Hoe zouden zij zich aan de goddelijke macht van het lied kunnen onttrekken? Persephone zag haar gemaal vragend aan. Hades knikte toestemmend en dadelijk zond de koningin een van de schimachtige boden om Eurydice te halen. Met langzame pas kwam zij naderbij; de wond aan haar voet hinderde haar. Met groot liefdesverlangen staarde Orpheus haar aan. Eurydice zelf kon zich niet inhouden, zo onnoemelijk was zij verrast, en wilde zich in de armen van haar geliefde werpen – doch een wenk van Hades weerhield haar. “Nog nooit hebben wij hier zoveel liefde gezien,” sprak de godheid, “hoort dus ons besluit! Orpheus, voer uw vrouw terug naar de wereld van de levenden en wees in een liefdevol huwelijk met haar verbonden. Luister echter goed: hoedt u ervoor om te zien, voordat ge de onderwereld verlaten hebt en door de poort zijt geschreden – gehoorzaamt ge niet aan dit bevel, dan zult ge Eurydice voorgoed verloren hebben!”

Zo klommen beiden dus omhoog door de zwijgende leegte van de onderwereld. Zij waren niet ver meer van het doel en de weg voerde steil opwaarts. Het leek dat het akelige donker hen van alle zijden aanstaarde. Orpheus hield de pas in om achter zich te luisteren. Was zijn vrouw hem niet gevolgd? Had zij geen kracht genoeg om het steile pad te beklimmen? Vergeefs trachtte hij haar voetstap te horen, doch er was geen geluid, geen ademtocht, geen ritselen van haar gewaad te vernemen, doodstil was het overal om hem heen.

orpheusleadingeurydicefromtheunderworld1861
Toen kon de zanger zich niet langer bedwingen, zijn verlangen en liefdevolle zorg werden zo overweldigend dat hij een blik achter zich wierp – daar stond zij voor hem, zij zweefde op en verdween in de huiveringwekkende onderwereld! Een wilde vertwijfeling greep hem aan, met vurig verlangen strekte hij zijn armen uit en greep in een leegte. Voor de tweede maal moest zij sterven en toch ging zij zonder een klacht van hem heen, zijn innig geliefde vrouw. Als een teder zuchtje klonk van verre haar afscheidswoord: “Vaarwel, geliefde Orpheus,” en zij verdween in de afgrond. Star, door ontzetting overmand, stond Orpheus daar. Dus opnieuw was de geliefde hem ontrukt? Hij ijlde de weg terug en kwam aan de wateren van de Styx. “Zet mij over, veerman,” riep hij gebiedend, “voor de tweede maal is mij mijn gade ontnomen!” Maar Charon hief de hand afwijzend op. “Geen levende kan de Styx overkomen,” klonk dreigend zijn stem, “alleen hij die voor het schimmenrijk is bestemd, wordt in mijn boot opgenomen.” Vergeefs waren Orpheus’ tranen, vergeefs zijn smeekbeden. Charon bleef onverbiddelijk.

Zeven dagen lang verbleef de ongelukkige op de oever van de rivier, zonder eten of drinken. Onophoudelijk stroomden zijn tranen, smekende gebeden zond hij op tot de Olympiërs en ook toornige scheldwoorden – de goden lieten zich niet verbidden. Door smart gebogen keerde Orpheus terug naar zijn vaderland.
orpheuseurydice5

Driemaal reeds had het jaar zijn loop voltooid. Eenzaam leefde de zanger; hij vermeed de omgang met mensen. Zijn gedachten waren nog geheel aan zijn geliefde Eurydice gewijd evenals de liefelijke tonen die aan zijn lier ontstroomden. Zo was hij eens op een vriendelijke heuvel gezeten met zijn goddelijke lier in de hand. Rondom hem was een welige vlakte; er was geen schaduw, van boom noch struik. Doch toen Orpheus de snaren aanroerde was het alsof heel het landschap begon te klinken. In de hele omtrek kwam het woud in beweging, de bomen kwamen naderbij en stelden zich op om de zingende godenzoon, als wilden zij hem hun schaduw schenken als dank voor zijn lied. Ook de schuwe dieren van het woud werden door de wonderschone tonen gelokt. Zij verdrongen zich om Orpheus, het wild en de bonte zwerm bosvogels, en luisterden naar de toverklanken van zijn snarenspel. Het was in de tijd dat de vrouwen van Thracië het feest van Bacchus, de minnaar van de wijn, in wilde opwinding vierden. Wingerdranken droegen zij in de loshangende haren; de met klimop versierde thyrsusstaf zwaaiend, zwierven zij in woeste bacchantische vaart door de bossen. Zulk een vrouwenschaar stuitte op de zanger die te midden van de bosbewoners zijn lier speelde. Niemand werd zozeer door de bacchanten gehaat als hij die na de dood van Eurydice van geen liefde voor vrouwen meer wilde weten. “Ziet daar! Daar is hij, de verachter van vrouwen!” riep gillend de eerste, en wild slingerde zij de thyrsusstaf naar de gehate man. Nu was de woede van allen ontketend; stenen vlogen naar de heuvel waarop Orpheus was gezeten, maar – o wonder! geen ervan trof de belaagde. Alles wat naar hem gemikt was, legde zich aan de voeten van de zanger, alsof het deemoedig om vergeving wilde vragen, zo sterk was de overmacht van Orpheus’ gezang en van de wonderkracht van de godheid die hem beschermde. En toch, de uitzinnige vervoering had bij de razende vrouwen alle vrome eerbied verstikt. Schreeuwend en krijsend, met gillende bacchantische fluittonen overstemden zij het goddelijke snarenspel. De dieren van veld en bos wilden de zanger met hun lichamen beschutten. Maar al spoedig moesten zij hun aanhankelijkheid met de dood bekopen, toen het woedende getier van de vrouwen het betoverende gezang had verdrongen. Van alle kanten stormden zij nu op de zanger af, en wat hun handen maar konden grijpen, slingerden zij naar de ongelukkige. Het baatte hem niet dat hij zijn handen afwerend uitstrekte – de weerloze werd door een steen geveld.

orpheus-and-eurydice

Vermoord lag de verheven Orpheus neer, die met zijn welluidende stem dieren, bomen en stenen had geroerd. Zijn mond, aan liederen zo rijk, was voor altijd gesloten. Vogels en wilde dieren uit het woud kwamen met droevig geklaag, levenloze stenen slopen naderbij, de ganse natuur treurde om de lieveling der goden. De nimfen van bronnen en bomen, Najaden en Dryaden, naderden met spoed, in rouwgewaden gehuld. Zij namen de verminkte ledematen op om die te begraven; zijn hoofd echter en zijn lier nam de rivier Hebros in zich op. En ziet – welk een wonder! – plotseling trilde de lier als met een liefelijke weeklacht. Liederen klonken over de golven en de oevers deden met zacht geluid de rouwzang weerklinken.

De stroom voerde het hoofd en de lier naar de open zee en de golven droegen ze verder tot aan het strand van Lesbos. Daar vond het hoofd eindelijk een laatste rustplaats. Orpheus’ ziel echter zweefde omlaag naar het schimmenrijk. Hij herkende de plaatsen die hij eens had durven betreden om zijn geliefde vrouw te zoeken. Eindelijk mocht hij haar weerzien; met innige liefde omhelsde hij Eurydice! “Nooit meer zal de weg ons scheiden,” sprak hij, en Eurydice stemde met hem in. Gelukzalig, arm in arm schreden zij over de velden van de onderwereld en wanneer Orpheus eens vooruitliep op het enge pad, mocht hij ongestraft naar zijn geliefde omzien.

* * * EINDE * * *

Paris en Helene


Het paard van Troje.
AchillesThetis

Het verhaal begint met de drie godinnen Hera, Athena en Afrodite. Deze vroegen de Trojaanse prins Paris de mooiste onder hen te kiezen. Afrodite won deze weddenschap door Paris de liefde van een supermooie vrouw te beloven.

paris_klinger
Paris zeilde naar Griekenland waar hij gastvrij werd onthaald door Helena, de vrouw van de Spartaanse koning Menelaos. Volgens de Griekse legende was Helena de mooiste vrouw van de wereld. De mooie Helena was gelukkig getrouwd maar liet zich onder de invloed van de godin Afrodite overtuigen om met Paris naar de stad Troje te gaan. Dit was de beloning voor Paris van de godin Afrodite.

De boze bedrogen koning Menelaos trommelde alle Griekse koningen op en zeilde met een leger van wel duizend schepen, zijn vrouw achterna waarna een negenjarige belegering van de stad Troje zou beginnen.

helena

Na negen jaar vergeefse belegering werd Troje ingenomen dankzij een sluwe list. De Grieken bouwden een groot houten paard waarin ze een aantal soldaten verborgen. Deze lieten ze buiten de stad achter waarna ze deden alsof ze zich terug trokken naar hun schepen. De Trojanen geloofden dat de Grieken het paard gebouwd hadden als eerbetoon voor hun moedig verzet.

HendrickvanBalen
Tijdens het feest ter ere van het einde van de belegering haalden de Trojanen in een dolle feestvreugde het paard binnen de muren van hun stad. Die nacht verlieten Griekse krijgers de houten buik van het paard en brandden Troje plat.
paris-and-helena-caroline-stella
Afrodite liet daarna Paris ontkomen in een wolk en Helena keerde met haar man Menelaos weer terug naar Sparta. Maar de goden waren boos door alles wat was voorgevallen en hun terugtocht duurde jaren. Helena en Menelaos leefden daarna nog lang en gelukkig.

Lancelot en Guinevere

Lancelot en Guinevere

733147342_724422

De legende van Koning Arthur

Arthur was de zoon van koning Uther Pendragon, een van de heersers in een sterk verdeeld Engeland, en Igraine. Uther sneuvelde op het slagveld in een poging om Engeland onder één koning te verenigen. Meteen daarop bracht de magiër Merlijn Arthur onder bij het hof van een lokale edelman, waar hij ongestoord kon opgroeien. Zo zorgde Merlijn voor Arthurs veiligheid.
Zonder koning was er grote onrust in Engeland. Merlijn plaatste op het kerkhof van Londen een steen met daarop een aambeeld en daarin een zwaard. Merlijn vertelde dat degene die dit zwaard uit deze steen en dit aambeeld zou trekken, de wettiggeboren koning van Engeland is. Vele edelen probeerden het, maar tevergeefs. Engeland had nog altijd geen koning.

labelle-dame-dicksee-l
De Vrouwe van het Meer vertelt Arthur over Excalibur
Op een dag moest de jonge Arthur een zwaard halen dat hij, als schildknaap van zijn adoptiefbroer Sir Kay, vergeten was mee te nemen. Hij zag het zwaard uit het aambeeld steken en trok het er zonder moeite uit. Veel edelen geloofden het nog niet en het land bleef in het begin van Arthurs regering nog verdeeld. Arthur versloeg zijn tegenstanders, waaronder enkele familieleden en verenigde de edelen. Tevens liet hij in deze tijd Camelot bouwen. Later zou Arthur zijn zwaard breken. Hij vroeg om een nieuw zwaard en kreeg het van de Vrouwe van het Meer. Dit zwaard heette Excalibur. Zolang Arthur de schede van Excalibur in zijn bezit had, zou hij geen verwondingen oplopen. Vlak voor hij stierf zou Arthur de opdracht geven het zwaard terug in het meer te werpen.
Koning Arthur en de Ridders van de Ronde Tafel

Draper_LancelotandGuinevere
Hij trouwde met de schone Guinevere en als huwelijkscadeau kreeg hij een ronde tafel, die hij als basis van zijn machtscentrum beschouwde. Aan de tafel was plaats voor twaalf ridders. Enkele namen zijn Walewein, Pellinore, Lancelot en Galahad. Niemand zit aan het hoofd, en daarmee is dus iedereen gelijk en zal iedereen worden gehoord. Door de Ronde Tafel was het mogelijk het land beter te verdedigen en de Saksen te overwinnen. De belangrijkste queeste was echter het zoeken van de Heilige Graal (Galahad zou die uiteindelijk weten te verwinnen). Lancelot, de Eerste Ridder en daarmee de beschermheer van de koningin, wordt vaak gezien als vaderlijke held en hij is in veel andere verhalen te vinden.

Lancelot_and_Guinevere_by_Eydhen
Morgause, zus van Morgana (Morgan Le Fey), kreeg een kind met Arthur, namelijk Mordred. De jongeman haatte Arthur en ontketende een oorlog. Tijdens afwezigheid van Arthur in Brittannië nam Mordred de macht over en probeerde te trouwen met Guinevere. Arthur keerde terug en ging de confrontatie aan. Arthur doodde Mordred, maar raakte daarbij zelf dodelijk gewond. Volgens sommige bronnen werd Arthur in een schip door Morgana naar Avalon vervoerd. Het einde van de legende was Arthurs belofte terug te zullen keren wanneer Engeland in nood is.
De dood van koning Arthur

James_archer
Tijdens een lange afwezigheid van Arthur raakten Guinevere en Lancelot verwikkeld in een liefdesaffaire. Omdat iedereen gelijk is, moest Arthur Guinevere berechten als overspelige vrouw. Lancelot vluchtte. Arthur wist dat haar verwanten en Lancelot alles zouden doen om Guinevere te bevrijden, en daarom riep hij zijn ridders op om de brandstapel te bewaken. Gawain weigerde dat. Lancelot verscheen ten tonele en redde Guinevere van de executie, maar in het gevecht werden twee broers van Gawain gedood, Gaheris en Gareth. Nu ontstak Gawain in een zo grote woede dat hij Arthur dwong een oorlog tegen Lancelot te beginnen. Toen Arthur naar Frankrijk overstak, liet hij Guinevere bij Mordred achter. Deze wilde echter zelf met haar trouwen, om zo de troon te kunnen bestijgen. Dat leidde tot de fatale slag bij Camlann, waarbij Mordred sneuvelde, Arthur dodelijk gewond raakte en het koninkrijk ten onder ging.

Knight_and_Maiden_in_the_Woods

Antonius en Cleopatra

Het liefdesverhaal

Antonius en Cleopatra

Death_of_Cleopatra_by_Rixens
Dit verhaal gaat over Antonius, Octavianus en Cleopatra. Het speelt zich af na de dood van Caesar. Antonius was de naaste medewerker van de inmiddels vermoorde Caesar. Octavianus was de aangenomen zoon van Caesar en had hem tot erfgenaam gemaakt. Deze twee mannen wilden allebei de opvolger van Caesar zijn.

Antonius en Octavianus

Nadat Antonius en Octavianus lang om de tafel hadden gezeten, kwam er een tweede driemanschap samen met Lepidus. Dit wil zeggen dat deze drie politieke machthebbers elkaar zouden steunen en dat er niks in de politiek zou gebeuren zonder hun instemming. Dit gelde voor heel Rome en de rest van het Romeinse rijk. Toen ze het rijk gingen verdelen kreeg Antonius alle oostelijke provincies en Gallia. Octavianus kreeg alle andere westelijke provincies. Lepidus werd afgescheept met Afrika en speelde politiek gezien geen belangrijke rol meer.

In 40 voor Christus liepen de spanningen tussen Octavianus en Antonius zo hoog op, dat er een burgeroorlog dreigde. Gelukkig gingen de beide partijen om de onderhandelingstafel zitten. Antonius gaf Gallia aan Octavianus cadeau. Nu had hij dus alleen nog maar de oostelijke provincies. Om de nieuwe afspraken extra belangrijk te laten lijken, trouwde Antonius met Ocativia, de zus van Octavianus.

tumblr_me9typEkIG1rv2swio1_400

Sinds dat moment bleef Antonius bijna alleen nog maar in het oosten. Hij kwam daar in contact met de koningin van Egypte, genaamd Cleopatra. Al snel werden ze verliefd en er bloeide iets moois op. In de ban van alle charmes van Cleopatra raakte Antonius steeds meer vervreemd van de Romeinse gebruiken. Hij ging zich erg oosters gedragen, zoals een heel rijke oosterse prins. Hij zorgde ervoor dat delen van zijn macht in de handen kwamen van Cleopatra en hun kinderen.

Octavianus was hier woedend om. Hij joeg de bevolking van Italië op en liet hen zien wat voor gevaar er uit het oosten kwam. Antonius zou een overloper zijn en het rijk willen verraden, uit liefde voor een buitenlandse koningin. Antonius riep ook de bevolking op. Alleen nu om Octavianus te verdrijven. Maar omdat hij te ver weg zat, mislukte dit plan. Beide partijen maakte zich op voor een grote strijd.
De slag bij Actium en de slag bij Alexandrië

In de baai bij Actium, in West-Griekenland, trokken de twee generaals in 31 voor Christus met hun vloot en legioenen tegen elkaar op. Het gevecht was snel beslist. Octavianus had veel meer legers. Bovendien liepen de soldaten van Antonius over naar Octavianus wat het voor Antonius onmogelijk maakte om te winnen. Hij wist met een paar snelle zeilboten te ontkomen en vluchtte naar Alexandrië. Nadat Octavianus alle chaos in Italië had rechtgezet, trok hij met zijn leger naar Egypte. Alle overgebleven troepen van Antonius liepen over naar Octavianus. Ondertussen wachtten Cleopatra en Antonius op de komst van Octavianus. Cleopatra heeft zich in haar zwaar gebarricadeerde mausoleum (grafmonument) teruggetrokken en laat het valse gerucht verspreiden dat ze zelfmoord zou hebben gepleegd. Cleopatra sloot zich op in het mausoleum omdat ze verwachtte dat Rome op haar schatten uit was en Octavianus haar graag als zijn slavin mee zou willen nemen naar Rome.

Lawrence_Alma-Tadema_Antony_and_Cleopatra

De dood van Antonius
In de tussen tijd was Antonius op de hoogte gesteld van het valse gerucht dat Cleopatra zelfmoord zou hebben gepleegd. Alleen was er niet bij verteld dat dit niet waar was. Hij geloofde daadwerkelijk dat Cleopatra gestorven was door haar eigen hand. Hij dacht dat hij weer bij Cleopatra kon zijn door zelf ook te sterven. Hij liet een trouwe slaaf komen en vroeg deze om hem te doden. Die slaaf trok zijn zwaard, maar in plaats van Antonius te doden, doodde hij zichzelf. Antonius dacht dat de slaaf hem het voorbeeld had gegeven. Hij stortte zichzelf onmiddellijk in het zwaard. Hij raakte zwaar gewond, maar ging niet dood. Zo werd hij op zijn bed neergeworpen. Hij vraagt tevergeefs aan een andere slaaf om hem te doden. Toen kwam de secretaris van Cleopatra aan en beval dat Antonius naar Cleopatra in het grafmonument gebracht moest worden. Want Cleopatra had gehoord dat Antonius aan zijn eind was gekomen en aan de secretaris bevolen hem naar het grafmonument te brengen. Toen de slaven samen met Antonius bij het grafmonument aankwamen konden ze de gebarricadeerde deur met grote hendels en veel sloten niet openen. Daarom liet Cleopatra touwen uit het raam zakken en beval de slaven Antonius hieraan vast te binden. Cleopatra tilde haar stervende en met bloed besmeurde man met eigen handen naar zich toe. Ze legde hem op haar schoot en terwijl ze tegen hem sprak stierf hij in haar armen.

Cleopatra bleef een tijdje met de dode Marcus Antonius in haar armen zitten. Ze voelde het dode lichaam langzaam koud worden. De man die zo goed bij haar paste en die samen met haar genoten had van de macht was dood.

8981188535_67acdda84b_b

De dood van Cleopatra

Maar haar taak was nog niet voorbij. Ze moest Egypte redden voor haar kinderen. Ze gaf de opdracht al haar schatten op een geheime plek te verzamelen en stuurde een bode naar het kamp van Octavianus. Deze moest hem inlichten over de dood van Antonius. Ze wist namelijk dat Octavianus zou komen. Ze had begrepen dat hij zijn lege schatkist wilde vullen met haar rijkdommen. Bovendien had ze het vermoeden dat hij haar in zijn triomftocht aan het volk van Rome wilde tonen als Cleopatra die door Octavianus overwonnen was. Ze zou liever sterven, maar ze had één kans. Octavianus wilde iets van haar hebben en dat gaf haar macht. Al snel arriveerden de onderhandelaars van Octavianus, maar Cleopatra stuurde ze meteen weg. Pas als Egypte in de handen van haar kinderen is zal ze met hen praten. Ze liet ook weten dat ze zelfmoord wilde plegen. Ze was altijd voorbereid en had altijd een dolk bij zich.

Octavianus dacht lang na. Hij wilde het Romeinse volk graag laten zien dat hij Antonius en Cleopatra echt overwonnen had. Dit zou hem veel populairder maken bij de bevolking. Dus mocht Cleopatra geen zelfmoord plegen. Octavianus stuurde opnieuw onderhandelaars, maar weer weigerde Cleopatra. Het lukte een paar mannen toch om langs de muur van het mausoleum omhoog te klimmen en Cleopatra te bereiken. Meteen pakte zij haar dolk en plantte de vlijmscherpe punt op haar borst. Met een wanhoopssprong wist een van de onderhandelaars Cleopatra het wapen af te pakken. Vanaf dat moment werd zij zeer streng bewaakt.

Op de dag van de begrafenis van Antonius smeekte Cleopatra Octavianus om naar de begrafenis te mogen. Hij wilde haar vertrouwen winnen, dus gaf hij haar toestemming om te gaan. Cleopatra had ook een ander plan. Na de begrafenis vroeg zij haar bewakers of ze nog wat spulletjes mocht halen uit het paleis. Deze gaven toestemming en begeleidden haar naar het paleis. Al snel viel Cleopatra flauw. Er werden artsen geroepen en ze werd naar de koninklijke slaapkamer gebracht. Daar kwam ze bij en sprak wartaal uit. “Ik zal nooit in de triomftocht van Octavianus lopen.” Dit zei ze een aantal keer achter elkaar. Cleopatra bleef op bed liggen en weigerde te eten. Ze zou die triomftocht moeten lopen of ze nu wilde of niet. Octavianus schreef haar een brief, waarin stond dat als zij zou sterven, haar kinderen zouden boeten en dat hij haar over twee dagen zou komen opzoeken. Cleopatra bedacht zich. Ze at weer en bereidde zich voor op het bezoek van Octavianus. Twee dagen later kwam Octavianus. Niemand weet precies wat er zich heeft afgespeeld in die slaapkamer, maar er zijn vermoedens:

Cleopatra

Octavianus komt binnen terwijl Cleopatra op een uitnodigend bed zit. Tegen haar borsten drukt ze de brieven die Caesar haar gestuurd heeft. Octavianus kijkt haar niet aan. Ze begint een brief hardop voor te lezen. Ze hoopte dat hij ontroerd zou worden door de mooie woorden van zijn vader. Octavianus luistert en zegt niks. Cleopatra komt erachter dat al haar trucjes niet werken. Ze valt op haar knieën en smeekt om te mogen sterven. Octavianus glimlacht. Hij vertelt Cleopatra dat ze niet bang moet zijn. Hij zou haar immers geen kwaad doen.

Cleopatra trapt hier niet in en snapt dat ze niets meer kan verwachten van Octavianus. Ze nam een bad en bestelde haar laatste maaltijd. Ze vroeg om een mand verse vijgen. De mand werd gebracht door een boer. In de paleiskamer was alles gereed. Ze stuurde de bewakers weg met een bericht voor Octavianus: “Begraaf me naast Marcus Antonius.” Octavianus las deze brief en werd duizelig van woede. Hij stuurde meteen soldaten, artsen en zelfs een gifspecialist naar Cleopatra. Maar het was te laat. Cleopatra lag op een gouden rustbank, gekleed als koningin. Aan haar voeten lagen de dode dienaressen.

De precieze dood van Cleopatra en haar dienaressen is niet bekend. De twee wondjes in de onderarm van Cleopatra leken op een slangenbeet. Er zou onder de vijgen een gifslang hadden kunnen liggen. Of misschien zat de slang wel in de waterkruik die tegelijk met het eten werd binnengebracht. De Egyptenaren geloofden dat wie omkwam door de beet van een slang een god zou worden. Misschien was dit Cleopatra’s bedoeling.
Door de dood van Cleopatra komt er een eind aan de farao in Egypte. Het land wordt nu echt een Romeinse provincie. Octavianus heeft nu de alleenheerschappij over het Romeinse Rijk. Hij krijgt een andere naam toegewezen door het volk, namelijk keizer Augustus. De zoon van Caesar en Cleopatra wordt vermoord en de kinderen van Antonius en Cleopatra worden gevangengenomen. Alle schatten van Cleopatra worden ook naar Rome gestuurd. De Egyptische bevolking moet nu ook belasting betalen en bezittingen afstaan, alles ten goede van Rome.

Romeo en Juliet

Casa_di_Giulietta_
In Verona (Italië) wonen twee rivaliserende adellijke families: Montague en Capulet. Af en toe raken de familieleden slaags met elkaar, en de vorst van Verona heeft de graven al meermalen gewaarschuwd dat het afgelopen moet zijn.

De graaf Paris dingt naar de hand van Julia (Giulietta), de 13-jarige dochter van Capulet. Capulet vindt dat ze nog te jong is om te trouwen, maar Paris dringt aan. Capulet organiseert die avond een feest en hij geeft zijn knecht opdracht de uitnodiging te brengen aan degenen die op een lijst staan. De knecht kan echter niet lezen en hij vraagt de eerste de beste voorbijganger om hulp. Die voorbijganger is Romeo Montague, die op dat moment juist verdriet heeft omdat zijn vriendin Rosaline (die verder in het spel geen rol speelt) hem heeft afgewezen. Romeo helpt de knecht met de lijst van uitnodigingen. De knecht zegt dat Romeo, als hij niet van het huis Montague is, ook wel welkom zal zijn op het feest.

Hoewel Romeo een Montague is, besluit hij toch naar het feest te gaan. Daar wordt zijn aandacht getrokken door de schone Julia, en Julia is ook onder de indruk van Romeo. Dan wordt Romeo herkend door Tybalt, een neef van Julia. Tybalt zegt dat tegen Capulet, maar Capulet, die geen ruzie wil, besluit de aanwezigheid van Romeo te dulden. Na het feest, laat in de avond, gaat Romeo de tuin van Capulet in, waar hij Julia bij het raam ziet staan. Ze verklaren elkaar hun liefde. Er is echter geen sprake van dat vader Capulet hun huwelijk zal goedkeuren, gezien de vijandschap tussen de twee families. Romeo gaat ’s ochtends meteen naar zijn biechtvader Lawrence (Lorenzo) – hij wil vandaag nog met Julia trouwen.

Francesco_Hayez_053

De min van Julia gaat op zoek naar Romeo. Ze vindt hem bij zijn vrienden Benvolio en Mercutio, die in een vrolijke bui zijn. De min zegt dat Julia moet trouwen met Paris, maar dat ze absoluut niet in Paris geïnteresseerd is. Romeo geeft de min een boodschap voor Julia: hij wil Julia die middag bij Lorenzo ontmoeten om met haar te trouwen. De min geeft Romeo’s boodschap aan Julia door en ’s middags ontmoeten Romeo en Julia elkaar bij Lorenzo, die het huwelijk voltrekt.

Drie uur later ontmoeten Romeo en zijn vrienden Tybalt op straat. Tybalt maakt Romeo voor schurk uit. Mercutio accepteert dat niet en raakt in gevecht met Tybalt. Romeo probeert het gevecht te verhinderen. Hij faalt echter en Mercutio wordt gedood. De woedende Romeo daagt nu Tybalt uit en in het gevecht wordt Tybalt gedood. Romeo gaat naar Lorenzo en hoort dat hij door de vorst uit Verona verbannen is. Julia hoort het nieuws van haar min en de min brengt een afscheidsgroet aan Romeo. Romeo vlucht naar Mantua

Capulet en Paris spreken af dat het huwelijk tussen Paris en Julia over drie dagen zal plaatsvinden. Paris meldt dat aan Lorenzo. Dat is een probleem voor Lorenzo, want hij weet dat Julia al getrouwd is. Even later verschijnt Julia ook, en als Paris vertrokken is geeft Lorenzo haar een slaapmiddel, waardoor het zal lijken of ze dood is op de huwelijksdag.

Inderdaad blijkt op de huwelijksdag dat Julia dood is. De feestelijkheden gaan niet door en Julia wordt opgebaard in de grafkelder van de familie Capulet. Lorenzo stuurt een boodschapper naar Romeo, maar doordat er een epidemie heerst komt de boodschapper onverrichter zake terug. Balthasar, een knecht van Romeo, gaat met meer succes naar Mantua. Hij denkt dat Julia echt dood is en brengt dat nieuws aan Romeo. Romeo koopt vergif voor zichzelf en reist naar Verona om afscheid van Julia te nemen. Zijn moeder sterft van verdriet.

Bij de grafkelder komt hij Paris tegen, die ook afscheid wil nemen van Julia. Het bevalt Paris in het geheel niet dat Romeo daar is. Romeo raakt in gevecht met Paris en doodt hem. Paris vraagt hem, voordat hij sterft, om naast Julia gelegd te worden, en Romeo voldoet daaraan. Romeo kust de lippen van Julia en neemt het vergif in.

Lorenzo verschijnt. Hij weet dat Julia ongeveer op dit moment zal ontwaken en is van plan Julia bij zich te houden tot Romeo haar komt halen. In de grafkelder, juist als Julia ontwaakt, ziet hij dat Romeo er al is, maar hij is dood en Paris ook. Hij dringt erop aan dat Julia de grafkelder verlaat en gaat zelf weg. Als Julia ziet dat Romeo dood is, pakt ze een dolk en steekt die in haar hart.

De vorst van Verona verschijnt, met Capulet en Montague, om vast te stellen wat er gebeurd is. Hij bestraft de twee graven. Capulet en Montague besluiten dat het afgelopen moet zijn met de rivaliteit en sluiten vrede.

640px-Romeo_and_juliet_brown